ครีมเค้กละลายในปาก เวินจือหลีสะดุ้งนิดหน่อย ตอบเสียงอู้อี้ "ก็พอทานได้"
กู้เหยียนจือ 'โอ้' ยาวเหยียด
ระหว่างเรียน เวินจือหลีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวูบผ่านต้นคอ ตกใจจนคิดว่าหัวจะหลุด
[เวินจือหลี ฉันกลับมาแล้ว!]
[หมุนตัว กระโดด ฉันหลับตาลง~]
เวินจือหลี: ฉันสมองโดนเธอเขย่าจนเละแล้วล่ะ ขอบคุณมาก
[ดูแผงเสียงของฉันสิ เพิ่มเสียงใหม่มาเยอะแยะเลย]
เวินจือหลีดูแล้ว ก็เยอะจริง ครบทุกประเภทด้วย
เธอยิ้ม: แกหายไปอัปเดตระบบหลายวัน เพื่อไปเพิ่มเสียงสัตว์ไม่กี่เสียงนี่เองเหรอ?
[ไม่รู้จักของดี!]
[ช่วงนี้แกตั้งใจทำงานดีไหม? เชื่อฟังเสิ่นซวี่หรือเปล่า?]
เวินจือหลี: งั้นแกต้องชมฉันหน่อยละ ฉันเชื่อฟังสุดๆ
[จริงเหรอ? ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นแฟนไม่ควรทำใช่ไหม?]
เวินจือหลีคิดแล้วตอบอย่างมั่นใจ: วางใจได้ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่แฟนควรทำทั้งนั้น
เห็นเธอจริงจังขนาดนั้น ระบบก็วางใจ เริ่มตรวจสอบเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นช่วงนี้กับเวินจือหลี
*
วิชาการเมือง เวินจือหลีดึงกู้เหยียนจือไปนั่งข้างเสิ่นซวี่ โดยเธอนั่งตรงกลาง
คนอื่นเริ่มชินกับภาพเวินจือหลีกับเสิ่นซวี่นั่งด้วยกัน ความอยากรู้อยากเห็นลดน้อยลง ไม่ได้จับจ้องพวกเขามากเกินไป
อาจารย์ยังไม่มา เวินจือหลีถือโทรศัพท์ยื่นไปตรงหน้าเสิ่นซวี่
"คนนี้ นายรู้จักไหม?"
เสิ่นซวี่วางปากกา ในหน้าจอคือโจวซือวังที่กำลังเล่นบาสเก็ตบอล มุมกล้องน่าจะเป็นคนในสนามแอบถ่ายไว้
เขาไม่พูด นิ่งไปสองสามวินาที แล้วตอบเสียงเรียบ "อืม"