เสิ่นซวี่หัวไหล่ขยับเล็กน้อย ปล่อยมือออกอย่างง่ายดาย น้ำเสียงเย็นชา: "นายกินอิ่มเกินไป"
หยางไป๋ชวนเอียงหัว ตามก้าวของเขา "หมายความว่าไง?"
ในใจท่อง: กินอิ่มเกินไป ว่างไม่มีอะไรทำ อึดอัด!
พอคิดได้ เขาก็ตะโกนใส่คนข้างหน้า พลางบ่นด่าเดินกลับบ้าน
เวินจือหลีกับกู้เหยียนจือเข้าไปในลิฟต์ ยังคงพูดไม่หยุด
( นายนี่ช่างโง่จริงๆ รีบไปรอเสิ่นซวี่ที่หน้าประตูสิ )
( เขายังรอลิฟต์อยู่ข้างล่าง )
เวินจือหลีชะงัก: ให้ตายเถอะ ก็คิดอยู่ว่าลิฟต์มันขาดอะไรไป!
"จือจือ ไม่สะดวกจริงๆ นะที่ชวนเธอไปบ้าน ฉันกับเสิ่นซวี่ตกลงกันไว้แล้ว ว่าจะไม่พาใครกลับบ้าน"
"ไม่เป็นไร เข้าใจได้ คนเก่งๆ แบบนั้นก็ต้องมีกฎแปลกๆ ส่วนตัวบ้างแหละ"
เวินจือหลีพยักหน้าเห็นด้วย "งั้นฉันไปก่อนนะ บาย"
เธอก้าวออกจากลิฟต์ โบกมือลากู้เหยียนจือ
พอประตูลิฟต์ปิด เธอก็กดปุ่มลูกศรลงอย่างรวดเร็ว
เวินจือหลี: ยังไงก็ลงไปรับเขาดีกว่า ไม่งั้นดูฉันเป็นคนไม่ดี
( ไม่เจอกันอาทิตย์นึง เด็กน้อยโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เข้าใจอะไรมากขึ้น )
เวินจือหลี: ก็คนที่ลำบากไม่ใช่เธอนี่นา
เสิ่นซวี่ถือโทรศัพท์ในมือ สีหน้าเรียบเฉย เพราะส่วนสูงที่มาก เขาจึงดูเหมือนมองคนอื่นจากบนลงล่างเสมอ
ระหว่างที่ดูท่าทางไม่ใส่ใจ ก็แผ่เสน่ห์เย็นชาสง่างามออกมา
เขาจ้องมองเวินจือหลีที่ยืนอยู่กลางลิฟต์ หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยนจนน่าเอ็นดู โบกมือเรียกเขา
สีหน้าเสิ่นซวี่ดีขึ้นเล็กน้อย เดินเข้ามา: "คุยเสร็จแล้วเหรอ?"