ทั้งสองสบตากันผ่านกระจกความละเอียดสูง สายตาร้อนแรงอย่างไม่ยั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งได้ใจ
เวินจือหลียกมือบังหน้า พิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ว่า “เลิกมองได้แล้ว รีบรูดขึ้นไปสิ”
[เสิ่นซวี่]: “สวย”
เวินจือหลียกมือปิดหน้าแดงก่ำ เขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ดอกไม้บนหน้าผาสูงลงจากแท่นบูชา สีหน้ายังซีดยิ่งกว่าผักเหลืองแห้งเสียอีก!
เสิ่นซวี่ลุกขึ้น ใช้มือจัดโซฟาส่วนที่ยับให้เรียบ ก่อนนั่งลงอีกครั้งด้วยสีหน้าอิ่มเอม
【ร่างจริงของฉันมาหาแล้ว】
【ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องทำงานแล้ว ลาลาลา ^ ^】
เสิ่นซวี่: “แกจะไปแล้วเหรอ”
ระบบบิดคลื่นสัญญาณเป็นเกลียว:【แกจะคิดถึงฉันเหรอ】
เสิ่นซวี่เตือน:“งานวันนี้ของแกยังทำไม่เสร็จ”
【ถ้าไม่มีฉัน แกจะมีภรรยาได้ยังไง】
【ใครเป็นคนหาข่าวให้แก ใครช่วยแกเอาใจคนอื่น】
【ผู้ทรยศตัดสะพานหลังข้าม ตัวร้ายเอ๊ย!】
เสิ่นซวี่: “ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง”
【แกต้องดูแลเธอให้ดี ไม่งั้นฉันจะพาเพื่อนสนิทหนึ่งร้อยคนกลับมาจัดการแก ช็อตแกให้ตายเลย!】
เสิ่นซวี่: “แกไม่มีโอกาสหรอก”
【ฮึ】
เสิ่นซวี่: “ขอบใจที่ทำให้ฉันได้พบเธอ แล้วเจอกันใหม่”
ระบบมองคนที่อยู่นอกหน้าต่าง ก่อนตอบกลับว่า:【แล้วเจอกันใหม่】
*
คืนวันสุดสัปดาห์ ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
กู้เหยียนจือเลิกเรียนปุ๊บก็รีบแจ้นมาทันที ตั้งใจจะมาดูให้เห็นกับตาว่าคนแบบไหนกันที่จู่ ๆ ก็ฉกเพื่อนสนิทของเธอไป
ไม่เจอกันแค่สัปดาห์เดียว เพื่อนสนิทของฉันก็โดนขโมยไปแล้ว!
แม่จ๋า เปิดประตูที ลูกขอคำว่าเหลือเชื่อ!
เธอเปลี่ยนมาสวมส้นสูงระหงในรถ ก่อนเดินฉับ ๆ ไปทางห้องส่วนตัวอย่างสง่าผ่าเผย
กู้เหยียนจือสูดหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางราวกับจะประกาศว่า ‘ฉันเป็นคนบ้านเดิมนะ อย่าคิดว่าฉันจะยอมง่าย ๆ’
“ปัง!” ประตูถูกผลักเปิดออก