เสิ่นซวี่เหลือบตามองเขาอย่างเย็นชา ความรังเกียจแทบล้นออกมา
หยางไป๋ชวนรอยยิ้มแข็งค้าง ก่อนจะเบ้ปาก "ไม่มีอะไรสนุกเลย นายเคร่งขรึมขนาดนี้ยังมีแฟนได้"
เขากระดกจมูก "ไอ้คนอย่างนายนอกจากหน้าตาแล้วยังมีอะไรอีก?"
เสิ่นซวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วดีดหน้าผากหยางไป๋ชวนป๊อกหนึ่งที
อีกฝ่ายหน้าระเรื่อ "นายต่างหากที่ไม่มีสมอง ต่อไปเจอปัญหาความรัก เข้าใจแล้วอย่ามาถามฉัน!"
เสิ่นซวี่หยุดฝีเท้า "มีปัญหาอยู่ข้อนึงจริงๆ"
ช่วงนี้เขามักว่อกแว่กเพราะเวินจือหลีอยู่เสมอ ความรู้สึกเรื่องขอบเขตและการควบคุมที่เคยชัดเจนของเขาเริ่มสั่นคลอนจนแทบพังทลาย
เขาไม่เคยเป็นคนหมกมุ่นในกามารมณ์ แต่เมื่อชั่วโมงก่อน ปฏิกิริยาของร่างกายที่ไร้การควบคุมได้กลบเหตุผลทั้งหมดไปสิ้น
แต่พอเห็นหยางไป๋ชวนทำท่าทำทางแบบ "ฉันรู้มาก ถามฉันเร็วสิ" เต็มไปด้วยความทะนง เสิ่นซวี่ก็หรี่ตาลง "ช่างเถอะ"
หยางไป๋ชวนที่เตรียมจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง: ?
"บ้าเอ๊ย!"
หยางไป๋ชวนตะโกนด่า ก่อนจะยกกำปั้นชกไปกลางอากาศที่แผ่นหลังของเสิ่นซวี่อย่างช่วยไม่ได้
เวินจือหลีกับเสิ่นน่าน่าไปที่ห้องอาบน้ำหญิง ส่วนเสิ่นซวี่กับหยางไป๋ชวนไปห้องอาบน้ำชาย
หลังจากขี่ม้าเสร็จ ได้แช่น้ำร้อนให้สบายตัวช่างฟินจริงๆ!
ไอน้ำอุ่นๆ พลุ่งขึ้นจนผิวทั้งสองคนแดงระเรื่อ พวกเธอทานผลไม้ไปพร้อมกับคุยเล่นไป
"พี่จือหลี รู้เรื่องพี่ชายฉันกับเสิ่นคังอานไหม?"
เวินจือหลีรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ภายนอกยังทำเป็นส่ายหน้า "ความสัมพันธ์คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
"แค่ไม่ดีเหรอคะ ครอบครัวเขามีปัญหาไปหมด ยกเว้นลูกพี่ลูกน้องฉัน"