เสิ่นซวี่ไม่ค่อยได้เล่นโซเชียล จึงไม่รู้จักมุกอินเทอร์เน็ตมากนัก เขาไม่เข้าใจความหมาย
ตรงกันข้ามกับหยางไป๋ชวนและเสิ่นน่าน่า สองคนหน้านิ่งด้วยความตกตะลึง!
ต่างเบิกตากว้าง นี่มันอะไรกัน?
เวินจือหลีเห็นเขาทำตาละห้อยงงงวยก็รู้สึกปวดใจกับความไม่เอาไหน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหา แล้วยื่นจ่อหน้าเสิ่นซวี่
เธอเหมือนที่ปรึกษาด้านความรักมากกว่าแฟนเก่าของเสิ่นซวี่ซะอีก ไม่รู้ว่ากับนางเอกของเรื่องเขาจะตกลงใจให้ซองแดงก้อนโตกับเธอหรือเปล่า
เสิ่นซวี่จ้องคำว่า 'เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต แย่งชิงคนรัก' ท่าทางของเขาเริ่มเย็นชาลงเรื่อย ๆ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น "ใคร?"
เวินจือหลีแตะเปิดคลิปที่เพิ่งถ่ายไว้ "ก็เขาไง!"
หยางไป๋ชวน: "ไอ้หวังไคบ้านั่น ไปเลียโถส้วมมาหรือไง ปากเหม็นขนาดนั้น"
เสิ่นน่าน่า: "ดาบยาวสองเมตรของฉันไปอยู่ไหน?"
เสิ่นซวี่ส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ พลางเอื้อมมือไปกุมมือเธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง "เขาจะไม่มีโอกาสปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก"
เวินจือหลีพยักหน้าอย่างพอใจ เรื่องยุ่งยากแบบนี้โยนให้เสิ่นซวี่จัดการก็จบ
"อื้ม ฉันเชื่อใจนาย"
เวินจือหลีมองอาหารตรงหน้าที่ล้วนเป็นสัตว์มีเปลือก ดวงตาสวยชะงักค้าง คงเหนื่อยแย่เลยถ้าต้องแกะกุ้งเยอะขนาดนี้?
เธอมองอาหารด้วยสายตาน่าสงสาร แล้วเอ่ยเสียงอ่อน ๆ "เสิ่นซวี่ ฉันเพิ่งโดนอะไรน่าขยะแขยงใส่ สมองตื้อไปหมด แล้วก็เพลียมาก แต่ฉันหิวมากเลยอ่ะ"
"นั่งมาตรงนี้ ฉันแกะให้"
หยางไป๋ชวนและเสิ่นน่าน่าเห็นคนที่เมื่อกี้ยังบอกว่ามึนหัวไม่มีแรง เดี๋ยวนี้กลับมีชีวิตชีวากระดี้กระเดี้ยวไปนั่งข้าง ๆ ผู้ชายคนนั้น อ้าปากคอยอาหารเหมือนลูกนก