“ทำได้ค่ะ แต่ตอนนี้เป็นเวลางาน ไม่น่าจะเข้าข่ายการทำหน้าที่สามีภรรยาหรอกนะคะ?”
เวินจือหลีหาเหตุผลที่เข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าที่สุดมาอ้าง ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป เธอต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา
ทั้งที่เป็นคำถาม แต่น้ำเสียงออดอ้อนแฝงคำวิงวอนนั้นกลับทำให้คนฟังหัวหมุนได้ง่าย ๆ ราวกับว่าหากปฏิเสธเขา เธอจะกลายเป็นคนทำผิดมหันต์เสียเอง
เสิ่นซวี่ถอยห่างออกมาอย่างสุภาพ ทว่ากระแสน้ำเชี่ยวในดวงตายังไม่สงบลง
“อืม ฟังคุณ กลับบ้านค่อยจูบ”
เวินจือหลี: ?
ชายหนุ่มยิ้มพลางเปิดกล่องผลไม้ที่เตรียมไว้บนโต๊ะกลาง “กินให้เสร็จก่อนค่อยออกไป”
เวินจือหลีมองผลไม้ที่มีแต่ของโปรดของตัวเอง แถมยังคลุกโยเกิร์ตมาให้ด้วย ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างเหมือนพระโพธิสัตว์จุติลงมาจริง ๆ
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ?”
เสิ่นซวี่ลุกขึ้นยืน ลูบหัวเธอเบา ๆ “อืม”
พูดจบเขาก็ถือกาแฟกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เก็บซ่อนแววตาคาดหวังแสนหวานที่เหนียวหนึบเมื่อครู่ แล้วกลับไปจดจ่อกับงานอย่างสงบนิ่ง
ระหว่างนั้น เวินจือหลีเบื่อเมื่อไรก็แอบชำเลืองมองเขาสองสามครั้ง เป็นอย่างที่คิด พอทำงานเขาก็กลับไปเป็นจอมมารผู้เย็นชาเหมือนเดิม
แต่วันนี้เสิ่นซวี่ดูหล่อเป็นพิเศษ แถมยังหล่อจนเหมือนเปล่งประกายด้วย
“อาหลี คุณจ้องฉันนานขนาดนี้ ฉันไม่มีสมาธิแล้วนะ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสนิทสนม
เวินจือหลีรีบยกมือทั้งสองข้างปิดหน้า แล้ววางส้อมผลไม้ลง “ฉันกินเสร็จแล้ว ขอตัวออกไปก่อนนะ!”
เธอมองทางผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว เดินกะโผลกกะเผลกออกจากห้องทำงาน พอปิดประตูก็เจอเพื่อนร่วมงานที่เดินผ่านมาพอดี
อีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะดึงเธอเดินออกไปไกล “เสี่ยวเวิน เจ้านายใหญ่ทำให้คุณลำบากหรือเปล่า?”