เวินจือหลีกอดเขาไว้ "แกทำแบบนี้ ฉันไม่กล้าใช้วันวาเลนไทน์ผ่านไปแบบธรรมดา ๆ อีกแล้วนะ"
[แกเป็นคนขี้เกียจจริง ๆ ด้วย]
เวินจือหลี: แต่ก่อนฉันชอบวันวาเลนไทน์นะ ตอนอยู่โรงเรียนเคยขายดอกไม้ วันนั้นได้เงินตั้งเยอะ!
[ประวัติแกเยอะจริง ๆ]
เสิ่นซวี่หันไปปิดไฟ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา ต่างจากความเย็นชาและนิ่งเฉยที่เคยเป็น เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
เขาจูงมือหญิงสาวไปที่โถงทางเข้า แล้วหยิบสมุดเล่มสีแดงออกมาจากเสื้อคลุมตัวยาวที่แขวนไว้
เวินจือหลี: ?
เธอมองด้วยความงง "สมุดแดง แกแต่งงานแล้วเหรอ?"
ไม่สิ เธอยังอยู่ตรงนี้ แล้วเสิ่นซวี่จะไปแต่งกับใคร?
เสิ่นซวี่มือชะงัก ดวงตายาวฉายแววจนใจ "รอแกตกลงก่อนค่อยแต่ง"
เวินจือหลียิ้มแหย ๆ เผยฟันขาวสองแถว หัวเราะกลบเกลื่อน
ชายหนุ่มยื่นสมุดเล่มนั้นให้เธอ ตัวอักษรสีทองทำให้นักเรียนสาวเบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ
"โฉนดที่ดิน?"
เธอกะพริบตารัว ๆ แล้วเปิดดู "เวินจือหลี? ของฉันเหรอ?"
[เห็นไหมว่าแฟนแกมีเงินแค่ไหน คอนโดกลางเมืองชั้นสูงเลยนะ เริ่มต้นสิบล้าน!]
[โอ้ย ๆ ๆ ไม่นึกว่าแกคนขี้เกียจจะพลิกตัวติดกาวอยู่กับเสิ่นซวี่ได้]
เวินจือหลีไม่เคยได้รับของขวัญที่มีมูลค่าขนาดนี้มาก่อน น้ำเสียงตึงเครียด "แกอย่าล้อเล่นนะ ฉันจะทำเป็นจริงจังด้วย"
เสิ่นซวี่: "นี่คือความเห็นแก่ตัวของฉัน อาหลี"
เวินจือหลีเงยหน้าขึ้น "แกให้แบบไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ ยังเรียกว่าความเห็นแก่ตัวอีกเหรอ?"
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าแหวนคู่ที่ซื้อมาแสนหกหมื่นของตัวเองมันดูต่ำต้อยเกินไป เสิ่นซวี่ให้คอนโดเป็นของขวัญได้ยังไง!