เวินจือหลีสวมชุดนอนนอนตะแคงท่าแบบพระสนม กัดแอปเปิลไปพลางบ่นไปพลาง: "พระอนุชากุ๋ยจวิ้นกลับมาเป็นๆ ได้ แล้วทำไมอาหารที่ฉันสั่งยังไม่มาอีกนะ?"
[เดี๋ยวดูให้]
เสียงเด็กสาวแหลมใสในหัวเพิ่งพูดจบ ออดประตูก็ดังขึ้น
เวินจือหลีวิ่งไปเปิดประตูอย่างรีบเร่ง พึมพำ: "มาละๆ หม้อไฟเล็กๆ ของฉัน~"
พร้อมกับเสียงเปิดประตู ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของระบบ: [อย่าเปิด!]
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เวินจือหลีอึ้งไปชั่วขณะ กะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เชื่อสายตา: "เสิ่นซวี่?"
[ซวยแล้วไง ที่อยู่สองที่มันติดกันไปหน่อยน่ะสิ!]
[เขากลับปีนป่ายมาได้ยังไงเนี่ย?]
[ดูเขาแต่งตัวหล่อขนาดนั้น แถมนอกจากหน้าซีดๆ ตาแดงๆ ก็ดูไม่ได้ทรมานอะไรมากมายนี่นา]
เสิ่นซวี่สีหน้าเย็นชา ดั่งสายลมเหนือในเดือนอ้าย แววตาดำมืดลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
จนร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาเต็มตัว เงาดำทอดยาวปกคลุมเวินจือหลีจนมิด เธอจึงได้รู้สึกตัวว่าคนตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา
ทั้งสองคนมองหน้ากันเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยปาก
เสิ่นซวี่ยกขวดน้ำในมือขึ้นดื่มของเหลวด้านใน แล้วจ้องมองเธอเขม็ง ค่อยๆ ก้มตัวลงอย่างช้าๆ
[รีบหนี!]
เวินจือหลีไม่เคยเห็นเสิ่นซวี่ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน คิ้วเย็นชา ดวงตาดุจน้ำค้างแข็ง จ้องเธอเย็นชาราวกับจะเขมือบเธอทั้งเป็น
เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แล้วหันหลังจะวิ่งหนี
แต่ใครจะรู้ ชายคนด้านหลังคว้าเอวเธอยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย ก้าวยาวๆ เข้าไปในบ้าน แล้วโยนเธอลงบนโซฟา
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่แขนขาเป็นอิสระ เวินจือหลีรีบดิ้นรนจะลงจากโซฟา ขาทั้งสองข้างที่เตะไปมาภายใต้กระโปรงเนียนใสกิ้ง ชายกระโปรงพลิ้วขึ้นมาถึงต้นขาเพราะท่าทางรุนแรง