เวินจือหลีส่งสัญญาณเรียกใช้ระบบฉุกเฉิน: อยู่ไหม?
[......พูดอะไรที่เป็นประโยชน์หน่อย]
เวินจือหลี: เงินของฉันยังอยู่ในบัตรไหม?
[เอ่อ อยู่ เมื่อคืนเธอโดนเสิ่นซวี่ทำให้สลบไป เราก็ติดต่อกันไม่ได้เลย]
เวินจือหลี: แล้วแกหาเวลาเรียกฉันตื่นได้ยังไง?
[คิดว่าฉันไม่ได้ปล่อยไฟฟ้ารึไง ปล่อยเท่าไหร่ก็เรียกไม่ตื่นนี่แหละ!]
เวินจือหลี: แย่แล้วๆ ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะพูดกับเขายังไง มันเร็วเกินไป ฉันยังไม่พร้อม!
[ถึงจุดนี้ มีวิธีเดียวแล้ว]
[รักษาเอกลักษณ์ตัวละครไว้!]
เวินจือหลี: ฉันถามจนเบื่อแล้ว คราวนี้ฉันเป็นคาแรกเตอร์อะไร?
[สาวน้อยน่าสงสารที่โดนแฟนนอกใจ]
เวินจือหลี: เยี่ยม คาแรกเตอร์นี้ใช้ได้ รอดตายแน่
แค่ไม่กี่สิบวินาที เวินจือหลีกับระบบก็ระดมสมองหาทางรอดจนเจอทางออกหนึ่ง
เวินจือหลีก้มหน้าเตรียมอารมณ์ ในช่องว่างแค่นั้น เสิ่นซวี่ก็เดินมาถึงหน้าแล้ว
ชายหนุ่มหางตาแดงก่ำ ใต้ตาคล้ำ เป็นเหมือนความภาคภูมิใจในกระดูกที่ถูกบดขยี้ทีละน้อย "ตอนนี้แม้แต่มองฉันสักตาเธอก็ไม่ยอม สินะ?"
น้ำเสียงของเขาเบามาก แต่ทุกคำกลับหนักหน่วง ชัดเจนทุกลมหายใจตกลงในหูของเวินจือหลี ทะลุเข้าไปในหัวใจของเธอ
เวินจือหลีรู้สึกเศร้าจริงๆ
เสิ่นซวี่ไม่ควรเป็นแบบนี้
อารมณ์เศร้าของเธอปรากฏบนใบหน้า โดยไม่ต้องเสแสร้ง
เวินจือหลีเงยหน้าขึ้น ขอบตาเล็กน้อย "ฉันรู้ เธอกับเฉียวอวี่เหมียนเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เธอยังเคยสารภาพรักกับเขา"
"เธอเก่งมาก แกร่งมาก ฉลาดมาก พวกเธอยืนอยู่ด้วยกัน......"
เวินจือหลี: ฉันพูดไม่ออก มันขัดกับหัวใจฉันเกินไป! พวกเขาไม่คู่ควรกันเลยสักนิด!