ตอนกลางคืน เวินจือหลีกับเสิ่นซวี่กลับมาถึงบ้านก็เปิดแอร์ส่วนกลางทันที
เวินจือหลีกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ดอกไม้ในห้องนอนเปลี่ยนเป็นดอกคาโมมายล์ ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ส่งดอกลิเซียนทัสมาให้ เสิ่นซวี่มักจะพกช่อดอกไม้กลับบ้านเสมอ
บางครั้งวางในห้องไม่พอ ก็จะเอาไปวางที่โถงทางเข้าและห้องนั่งเล่น
มีครั้งหนึ่ง เสิ่นซวี่ซื้อกุหลาบแดง กลีบสดชื่นชวนหลงใหล วางไว้ที่โถงทางเข้า พอเวินจือหลีกลับมาถึงก็เห็นพอดี ทำให้หน้าแดงใจสั่น
เธอต้องฉวยจังหวะที่เสิ่นซวี่ไม่ทันสังเกต ค่อย ๆ ย้ายมันไปไว้ในห้อง
ทั้งคู่ใช้ผ้าห่มผืนเดียวกันคลุมตัว นั่งอยู่บนโซฟา
"เราทั้งคู่หยุดหน้าหนาววันพฤหัส อยากไปเที่ยวที่ไหนไหม?" เสิ่นซวี่วางแขนพาดบนไหล่เธอ แล้วยื่นแผ่นอุ่นที่อุ่นแล้วใส่ในมือเธอ
เสิ่นซวี่ก็สังเกตว่าเด็กสาวช่วงนี้ดูเหมือนมีเรื่องกังวลใจ ชอบเหม่อลอยขมวดคิ้ว เขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะสอบปลายภาค
"ไม่ต้องกังวลเรื่องคะแนนหรอก สอบเสร็จแล้วพาเธอออกไปเที่ยว"
เวินจือหลีสอดแผ่นอุ่นอุ่น ๆ ไว้ที่หน้าท้อง สองมือโอบแขนเสิ่นซวี่ ซบหัวลงไป พูดเสียงอ่อย ๆ ว่า "ว่าไว้ก่อนเถอะ"
จะอยู่หรือไม่อยู่ยังไม่รู้เลยนะ
เธอมองดูที่ที่อยู่มาเกือบครึ่งปี ไม่เคยมีบ้านญาติที่ไหนทำให้เธอรู้สึกคิดถึงแบบนี้มาก่อน
"เสิ่นซวี่ เกือบครึ่งปีแล้วนะ" เธอพึมพำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทีวีกำลังฉายอะไร
"อืม เป็นอะไรไป?"
"ครูที่ปรึกษาบอกว่า เทอมหน้าเราอยู่กับจือจือได้ เพื่อนร่วมห้องเธอมีคนจะย้ายออก"
เสิ่นซวี่นั่งหลังตรง ก้มตามองเธอ "เธอจะอยู่หอเหรอ?"