เฉียวอวี่เหมียนสังเกตเห็นหญิงสาวที่จูงมือกับเสิ่นซวี่ได้ในไม่ช้า สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีขาว ใส่หมวกถักไหมพรมสีน้ำเงิน ด้านหลังเผยให้เห็นท้ายทอยขาวผ่องเนียนละเอียดเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ก่อนเข้าประตู หญิงสาวถอดหมวกใส่ในกระเป๋าเป้ แล้วยื่นให้เสิ่นซวี่ถืออย่างเป็นธรรมชาติ
ชายหนุ่มเพียงแค่เปลี่ยนมือข้างที่จูงคนอีกข้าง
"เสิ่นซวี่เปลี่ยนไปมากเลย"
"เขาเมื่อก่อนไม่ชอบเข้าใกล้ใคร"
เสียงพึมพำเบา ๆ ของเฉียวอวี่เหมียนดังมาจากข้าง ๆ หยางไป๋ชวนรู้สึกเหมือนเจอพวกเดียวกัน พยักหน้าสนับสนุน: "ฉันก็ว่าไม่ใช่แค่ฉันคิดไปเองคนเดียว เสิ่นซวี่ไอ้คนนี้เนี่ยเป็นคนหัวใจอ่อนแอจริง ๆ!"
"คนหัวใจอ่อนแอ? เสิ่นซวี่?"
เฉียวอวี่เหมียนมองไม่เห็นเงาร่างที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตานั่นอีกต่อไปแล้ว และก็ไม่อาจเชื่อมโยงสองคำนี้กับเสิ่นซวี่ได้
"พวกเขาคบกันมานานแค่ไหนแล้ว หนึ่งปีครึ่งหรือเปล่า?"
หยางไป๋ชวนถอนหายใจอย่างเอาไม่อยู่: "ไม่ถึงครึ่งปี!"
สายตาที่เยือกเย็นฉับพลันก็หม่นลง "ไปเถอะ ไปทักทายเสิ่นซวี่กันหน่อย"
"หา?" หยางไป๋ชวนคิดในใจว่าแย่แล้ว ตอนที่เฉียวอวี่เหมียนจะไปต่างประเทศเธอบอกชอบเสิ่นซวี่ไป การเจอหน้ากันแบบนี้มันน่าอึดอัดแค่ไหนกัน!
"อวี่เหมียน ตอนนี้เธอยังชอบเสิ่นซวี่อยู่ไหม?" หยางไป๋ชวนถามด้วยความหวังและใจสั่นเล็กน้อย
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนหวาน ราวกับแสงจันทร์เย็นเฉียบสายหนึ่ง: "เธอกังวลว่าฉันจะมาทำลายพวกเขางั้นเหรอ?"
"เปล่า ๆ เธอไม่ใช่คนแบบนั้นอยู่แล้ว"
หยางไป๋ชวนอยากร้องถาม: งั้นเธอชอบหรือไม่ชอบกันแน่!
ในโรงอาหาร
เวินจือหลีไม่ทันได้ซื้อข้าวขาหมูพะโล้ เลยสั่งเส้นหมี่หม้อดินมาชามหนึ่ง นั่งเป่ามานานแล้ว