เวินจือหลีกับกู้เหยียนจือหัวเราะออกมาในคาบเรียน แล้วถามว่า แอบนินทาคนอยู่ดี ๆ โดนเจ้าตัวจับได้ เขินมั้ยล่ะ?
ช่วงบ่ายวันนั้นทั้งคู่มีเรียนแค่คาบเดียว เลยตัดสินใจไปกินของหวานที่โรงอาหารสี่
ไม่คิดว่าจะเห็นร่างที่ทั้งคุ้นตาและแปลกตา
เวินจือหลีถือถ้วยเต้าฮวยเผือกไปนั่งข้าง ๆ "เฉียวอวี่เหมียน?"
กู้เหยียนจือไม่รู้จักอีกฝ่าย แค่คิดว่าผู้หญิงคนนี้สวยและดูเย็นชา พอ ๆ กับ…น่ารัก
เพราะกระเป๋าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยตุ๊กตาน่ารัก ๆ แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังมีเข็มกลัดหมาขนฟู
เฉียวอวี่เหมียนเงยหน้าขึ้น พอเห็นเวินจือหลีก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง แววตาเผยความเก้อเขินวูบหนึ่ง
แต่ก็เก็บความรู้สึกนั้นลงได้อย่างรวดเร็ว แล้วตอบกลับอย่างสุขุม "สวัสดี"
เวินจือหลีเบิกตากว้าง เจอกันครั้งแรกยังไม่ช็อกเท่านี้เลย!
เกินไปแล้ว เธอกินข้าวยังต้องวางตุ๊กตาเพื่อนข้างกายด้วยนะ!
แปลก…แต่น่ารัก
เวินจือหลี: เจ้าไอ้โง่ เธอว่าไง?
[บ้าเอ๊ย ชักจะเพี้ยนอีกแล้ว]
[อย่าถามฉัน ฉันไม่มีความรู้สึก ตอนนี้ฉันคือคอนกรีตเสริมเหล็ก]
เวินจือหลี: "บังเอิญจังเลย ตอนนี้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเราแล้วเหรอ?"
"อื้ม"
กู้เหยียนจือโน้มตัวมาถามเบา ๆ "ฉันว่าเธอดูคุ้น ๆ นะ ใครวะ?"
เวินจือหลีกระซิบข้างหู "บอร์ด รูป กุหลาบแดง"
กู้เหยียนจือเบิกตากว้างทันใด คู่ปรับ?
ใครกันที่เจอคู่ปรับแล้ว…สงบสุขขนาดนี้?
"สวัสดีค่ะ เพื่อนร่วมชั้นเฉียว ฉันชื่อกู้เหยียนจือ เธอเรียนสาขาอะไรเหรอ?"
เฉียวอวี่เหมียนเหลือบมองเบา ๆ อีกฝ่ายมีลักยิ้มสองข้างที่สดใสมาก นิ้วมือของเธอคันแปลก ๆ