หยางไป๋ชวนสะบัดแขนเสื้อ "ตีฉันทำไม!"
เขาก้มหน้ามองไปรอบ ๆ สายตาพลาดไปเห็นทิศทางเฉียงของกู้เหยียนจือ โจวซือวังนั่งอยู่คนเดียว กำลังมองมาทางพวกเขา
"โจวซือวังมองฉันทำไม?" เขาพึมพำออกมาอย่างงง ๆ
เวินจือหลีมองตามไป อีกฝ่ายมองมาที่โต๊ะนี้จริง ๆ
พูดให้ถูกคือ มองที่หยางไป๋ชวนกับกู้เหยียนจือ
เธอกระพริบตาถามกู้เหยียนจือ: เกิดอะไรขึ้น?
กู้เหยียนจือเก็บรอยยิ้มลักยิ้ม ส่ายหน้า
เวินจือหลีมองอีกครั้ง หนุ่มผมหยิกดูห่อเหี่ยวไม่น้อยเลย
วินาทีถัดมา ใบหน้าถูกเสิ่นซวี่บีบกลับ "กินข้าว"
"โอ้"
กู้เหยียนจือเปลี่ยนเรื่อง "อีกห้าวันก็หยุดยาวแล้ว พวกเธอจะทำอะไร?"
หยางไป๋ชวน: "ฉันเตรียมจะไปตามหารักแท้"
ทุกคน: ...
ทุกคนพร้อมใจกันข้ามเขาไป
กู้เหยียนจือ: "ฉันว่าจะไปเที่ยวซินเจียง"
"แล้วพวกเธอล่ะ?" เธอมองไปทางฝั่งตรงข้าม
เสิ่นซวี่ไม่ตอบ แต่ถามเวินจือหลี: "เธออยากออกไปเที่ยวไหม?"
หญิงสาวโบกมือ "ฉันไม่ชอบเบียดเสียดกับคนหมู่มาก ฉันอยากนอนอยู่บ้านมากกว่า"
เสิ่นซวี่พูดตาม "งั้นก็อยู่บ้านกัน"
เวินจือหลีคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองมีใบขับขี่แล้ว จึงยืดอกอย่างภาคภูมิ "คืนนี้ฉันพาพวกเธอไปนั่งรถเล่นกัน เป็นไง?"
[เธอขับเป็นจริง ๆ เหรอ?]
[อย่าบอกนะว่าเป็นมือสังหารถนน]
เวินจือหลี: วางใจเถอะ ฉันเคยขับรถรับจ้างให้คนอื่นมาก่อน เป็นมือเก๋าแล้วล่ะ
มองดูท่าทางเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและองอาจของเธอ
คนสองคนฝั่งตรงข้ามปรบมือให้อย่างเอาใจใส่
มีเพียงเสิ่นซวี่คนเดียวที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร
ครู่ต่อมา เวินจือหลีไปตักซุป
"เก่งนะเสิ่นซวี่ นายยุ่งขนาดนี้ยังมีเวลาพาเธอขึ้นถนน ดูท่าเวินจือหลีมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ฝีมือต้องเจ๋งแน่ ๆ"