ห้องเรียนชั้นมัธยมปลายห้อง 1 โรงเรียนหัวชิง
ตรงมุมขวาสุดของกระดานดำในห้องเรียนมีข้อความเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า นับถอยหลัง 100 วัน
เพิ่งปิดเทอมหน้าหนาว บรรดานักเรียนในห้องยังคงจมอยู่กับบรรยากาศครึกครื้นช่วงปลายปี บ้างก้มหน้าก้มตาเร่งทำการบ้านปิดเทอม บ้างแบ่งขนมกินพลางพูดคุยกัน บ้างก็จับกลุ่มหัวเราะหยอกล้อกัน
หยางไป๋ชวนคาบอมยิ้มเดินเข้าห้องมา หน้าม้าที่ย้อมสีอย่างบ้าบิ่นดึงดูดสายตาและเสียงชื่นชมจากคนไม่น้อย
“ทรงผมของท่านผู้เคารพหยางนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”
“เดี๋ยวก็โดนเหล่าจางเรียกไปดื่มชาที่ห้องทำงานหรอก”
หยางไป๋ชวนโยนกระเป๋านักเรียนลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง แล้วค่อยยัดมันเข้าไปในลิ้นชัก ก่อนจะไขว่ห้างยื่นขาออกมานอกโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ “โดนเรียกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว พี่คนนี้รู้ทางดีจะตาย”
เขาหมุนอมยิ้มสีชมพูในมือ สะบัดหน้าม้าไปมา สีหน้าไร้ความหวาดหวั่น
คนรอบข้างพากันร้องว่า “สุดยอด!”
ไม่รู้ว่าใครพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “เทพธิดาเฉียวมาแล้ว!”
หยางไป๋ชวนรีบยืดตัวนั่งหลังตรง ถอดชิ้นผมปลอมที่ติดอยู่บนหน้าม้าออก แล้วจัดปกเสื้อนักเรียนให้เรียบร้อย
พอเธอเดินมาถึงทางเดิน เขาก็ยกมือทักทาย “อวี่เหมียน สวัสดีปีใหม่”
เฉียวอวี่เหมียนเป็นสาวรูปร่างสูงโปร่ง ยืนสง่างาม ทว่าสีหน้ากลับเรียบเฉยอย่างยิ่ง “สวัสดีปีใหม่”
เธอพยักหน้า ก่อนมองไปยังที่นั่งด้านหลังหยางไป๋ชวน “เสิ่นซวี่ยังไม่มาเหรอ”
“ยังเลย หมอนั่นช่วงนี้บอกว่าปั่นจักรยานดีต่อสุขภาพ เลยซื้อจักรยานเสือหมอบมาคันหนึ่ง” หยางไป๋ชวนก้มมองนาฬิกาข้อมือ “คงใกล้ถึงแล้วล่ะมั้ง”
คิ้วเรียวยาวดุจขุนเขาของเฉียวอวี่เหมียนทำให้เธอดูงดงามสะอาดตาเป็นพิเศษ “อืม”