เวินจือหลีแกล้งทำเสียงเกินจริงว่า “ไม่คิดเลยว่าค่าครองชีพในโรงเรียนของพวกคุณจะซาบซึ้งขนาดนี้”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคิวอาร์โค้ดแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา “เพิ่มเพื่อนกันหน่อยสิ เพื่อนร่วมโต๊ะ”
เสิ่นซวี่ไม่ขยับ ปลายนิ้วที่จับปากกาหมึกดำยังคงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ
“ติ๊ด——”
เสิ่นซวี่กับเวินจือหลีเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน คนที่อยู่ข้างหน้าเพิ่งสแกนคิวอาร์โค้ดเสร็จแล้วนั่งลง
หยางไป๋ชวนเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ พลางพูดอย่างทะมัดทะแมงว่า “อย่าลืมกดรับเพื่อนนะ มีธุระอะไรก็มาหาท่านผู้เคารพหยาง รับรองไม่ผิดหวัง”
เขาไม่ทันเห็นสีหน้าแปลกประหลาดซับซ้อนของคนทั้งสองฝั่งตรงข้าม ยังคงคุยเล่นต่อ “ช่วยไม่ได้ เห็นคิวอาร์โค้ดทีไรก็อยากสแกนทุกที ฮ่า ๆ ๆ”
เวินจือหลียิ้มน้อย ๆ “ท่านผู้เคารพหยาง ทำแบบนี้ไม่ได้นะ รีบไปโหลดแอปป้องกันมิจฉาชีพเถอะ”
【ใช่เลย ชอบหลอกคนอย่างนายที่ทั้งโง่ทั้งรวยนี่แหละ พ่อหนุ่มมาดเท่】
เวินจือหลี: สรุปได้ดี ถ้าไม่ระวัง เขาเกือบได้เป็นรายชื่อแรกในรายชื่อผู้ติดต่อของโทรศัพท์เธอแล้ว
พูดจบเธอก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะของเสิ่นซวี่ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนว่า “สแกนหน่อยน้า”
สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มละจากคนข้างหน้า หันมาหยุดตรงหน้าเธอ ความคิดยังไม่ทันเรียบเรียง มือก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าแล้ว
หยางไป๋ชวนร้องเสียงหลงขึ้นมาทันที “เร็ว ๆ เอาโทรศัพท์กลับไป!”
เขามองโต๊ะของเสิ่นซวี่ราวกับเป็นสัตว์ร้าย คว้าโทรศัพท์ของเวินจือหลีขึ้นมาแล้วโยนคืนให้เด็กสาวราวกับมันเป็นมันเผาร้อนมือ
เวินจือหลีไม่ทันตั้งตัว โทรศัพท์ลอยเป็นวิถีโค้งพุ่งเข้าใส่ใบหน้า