เวินจือหลีมองแสงแดดที่ค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในห้องชั้นใน ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นและอับอายมากขึ้นเรื่อยๆ
ใครกันที่ไหน เขามัวแต่คลุกคลีกันในห้องนั่งเล่นตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้!
ผ้าถูกน้ำลายซึมจนเป็นรอยเปื้อน
เวินจือหลีเกร็งนิ้วเท้าทั้งห้า หมดแรงจะพูดอะไร
ในที่สุด เสิ่นซวี่ก็พอใจแล้ว
เธอถูกอุ้มแนวนเข้าไปในห้องน้ำ และปฏิเสธคำขอที่เกินงามของเขาที่อยากอาบน้ำด้วยกันอย่างเด็ดขาด
เสี่ยวเสิ่นที่เคยคิดว่าน่าเชื่อถือที่สุด ตอนนี้ในใจเวินจือหลีเริ่มหมดความเชื่อถือลงเรื่อยๆ
ได้คืบจะเอาศอก โยนผ้าให้ก็คิดจะปีนหัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอก็เดินออกจากห้องน้ำอย่างสะอาดสะอ้าน
เพียงแต่ท่าเดินเหมือนเหยียบก้อนกรวด ซึ่งถึงแม้เธอจะล้างเท้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วก็ตาม
แต่ความรู้สึกร้อนราวกับก้อนกรวดกลางแดดก็ยังทำให้คนรู้สึกเกินจริง
เวินจือหลีเดินไปที่ห้องครัว หยิบไอศกรีมและซี่โครงแกะออกมา
ตอนนี้ เสิ่นซวี่ก็เดินออกมาเช่นกัน เขาไม่ใส่เสื้อ รูปทรงช่วงบนที่แข็งแรงและเอวที่คอดบางเห็นได้ชัดเจน
ผมสีดำชื้นๆ ปกคลุมอยู่บนคิ้วที่ต่ำ ดูเหมือนสิงโตหนุ่มที่เพิ่งอิ่มอาหาร เต็มไปด้วยความดุร้าย
เวินจือหลีจ้องขายาวที่เดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ สายตาตกอยู่ที่กางเกงนอนที่เขาสวมอยู่เพียงอย่างเดียว
ดวงตาสวยหรี่ลง มองลงไปที่ชุดนอนของตัวเอง
ตอนที่เพิ่งถูกอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ เสิ่นซวี่เอาแต่ชุดนอนกับชุดชั้นในมาให้เธอเท่านั้น ไม่ได้เอากางเกงนอนมาให้
เวินจือหลีคิดว่าเสื้อด้านบนกว้างพอ กันขาอ่อนได้ ก็เลยใส่ตรงๆ เลย