คืนวันอาทิตย์ ที่สวนสกุลเสิ่น
“คุณท่าน คุณเสิ่นซวี่บอกว่าคืนนี้จะพักที่สวนอีก” พ่อบ้านสีหน้ากังวล อดพูดมากไม่ได้ “ครั้งนี้คุณชายกลับมา ดูเหมือนจะมีเรื่องในใจ”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นนั่งอยู่บนโซฟาสไตล์ยุโรป มือทั้งสองวางบนหัวไม้เท้า ดวงตาที่สุขุมเฉียบคมค่อย ๆ หลุบลง
“ข้าไปดูหน่อย”
เสิ่นซวี่กลับมาตั้งแต่คืนวันพฤหัส ก็มีท่าทีผิดปกติ
จนกระทั่งอยู่ติดกันสามคืน คนในสวนก็เริ่มสังเกตว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เสิ่นซวี่พักที่นี่คืนเดียวต่อสัปดาห์ เป็นกฎเหล็กที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่คบกับคุณเวิน ก็กินข้าวเย็นวันศุกร์แต่ไม่ค้างคืนอีกเลย
เสิ่นเถ่ากั๋วเดินออกไปนอกสวน เห็นอีกฝ่ายนั่งดื่มชาอยู่ในศาลา
“เสี่ยวซวี่ มีเรื่องขัดใจกับแฟนหรือ?”
“ท่านปู่ ทุกคนพูดผิดหมด เธอไม่ได้ชอบผมขนาดนั้น” เสิ่นซวี่หลายวันมานี้ไม่ได้นอนหลับสบาย รอยคล้ำใต้ตาชัดเจน นิสัยเมื่อถูกทำลายแล้ว ก็ยากจะซ่อมแซมได้ในเวลาอันสั้น
เหมือนกับ ตอนเช้าที่เดินผ่านร้านนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปซื้อกลับมาหนึ่งชุด
เห็นอาหารเย็นที่ถูกเททิ้งไว้หน้าประตู ล้วนเป็นของที่เขาชอบกิน เขาก็อดคิดมากไม่ได้
เห็นเธอออกมาหาที่นอกบ้าน แม้จะซ่อนความดีใจไม่มิด แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้สุดชีวิต
คุณชายใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี เก่งไปเสียทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กมาเคยต้องก้มหัวให้ใครที่ไหน?
“ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้นได้?” ท่านผู้เฒ่าเสิ่นยกถ้วยหยกขึ้น ใบหน้าไร้ซึ่งคลื่นใด ๆ แต่ในใจกลับปั่นป่วน
หลานชายสุดที่รักของเขา กำลังทุกข์ทรมานเพราะความรักงั้นหรือ?