เวลาเพียงพริบตาเดียว เลขนับถอยหลังบนกระดานดำก็เปลี่ยนเป็น 50 วัน
พอมาถึงห้องเรียนตอนเช้า ทุกคนต่างทำหน้ากลุ้มอกกลุ้มใจ เพราะถูกข้อสอบฟิสิกส์เมื่อวานเล่นงานกันถ้วนหน้า
ตอนเวินจือหลีเดินเข้าห้อง ก็พบว่ามีคนล้อมกันอยู่แถวที่นั่งด้านหน้าของเธอไม่น้อย ดูเหมือนกำลังคุยกันอยู่
ในมือเธอถือไข่ชาไว้ฟองหนึ่ง ปากคาบหลอดโยเกิร์ตไว้ พอเดินผ่านก็ยืดคอแอบฟัง
【คนจีนที่รักการชมเรื่องครึกครื้นมาตลอดชีวิต】
เวินจือหลี: พวกเขาน่าสงสารจัง อยากแจกตัวช่วยให้คนละอันจริง ๆ
【ฝันไปเถอะ ระบบเดียวไม่รับใช้สองเจ้านาย】
【คิดว่าระบบของพวกเราเปิดร้านขายส่งหรือไง ซื้อหนึ่งแถมร้อย?】
เวินจือหลี: 55555
“อวี่เหมียน ข้อนี้เธอว่าตอบซีหรือเปล่า?” หยางไป๋ชวนกำปากกาไว้ในมือขวาแล้วจิ้มศีรษะตัวเอง จนวิกผมปลอมบนหัวแทบจะถูกทึ้งจนล้าน
เฉียวอวี่เหมียนถูกลากมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เช้า เธอพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ฉันตัดข้อเอและดีออกได้เท่านั้น”
“ทำไมเสิ่นซวี่ยังไม่มาอีก ช่วงนี้เขามาตรงเวลาเป๊ะทุกวัน เขาต้องรู้แน่”
เฉียวอวี่เหมียนพยักหน้าเห็นด้วย ฟิสิกส์เป็นวิชาที่เธอค่อนข้างอ่อนมาตลอด
“เลือกซี”
เสียงเวินจือหลีเคาะไข่ชากับมุมโต๊ะริมทางเดินดังขึ้นพร้อมคำตอบอันสงบนิ่ง ทุกคนจึงพากันเงยหน้าขึ้นมอง
คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเพิ่งรู้ตัวว่าขวางทางคนอื่น รีบหลีกทางให้เวินจือหลีเดินผ่าน
หญิงสาวเดินมานั่งที่ของตัวเอง วางกระเป๋าลง หยางไป๋ชวนก็รีบหันกลับมาถือกระดาษข้อสอบไว้ในมือ จุดศูนย์กลางสมรภูมิย้ายมาที่เธอทันที
“จริงเหรอ มั่นใจขนาดนั้นเลย?”
【นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับฉันแบบนี้】