คืนฝนตก ตัวถังสีดำพุ่งทะยาน แสงนีออนทอดลงบนผิวถนนที่เปียกชื้น เครื่องยนต์คำรามบนตัวถังสีเงินแวววาวโดยไม่รู้สึกตัว
หยางไป๋ชวนทนไม่ไหวแล้ว เขาเค้นฟันหลังสั่น: “เสิ่นซวี่ นายรีบกลับบ้านไปคลอดลูกหรือไง โชว์เมย์บัคบนทางด่วนกลางฝนอะไรนักหนา?”
กู้เหยียนจือก็รู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว ทำอะไรกันนักหนา!
แต่เธอฉลาดกว่าหยางไป๋ชวน เธอพูดกับเวินจือหลีที่นั่งอยู่ข้างหน้าอย่างเงียบมาตลอด: “จือหลี เธอนั่งข้างหน้าไม่กลัวเหรอ?”
ริมฝีปากล่างของเวินจือหลีกดแน่น เมื่อคลายออก ก็มีรอยฟันจาง ๆ ประทับบนเนื้อนุ่ม
เธอยื่นมือไปตบเบา ๆ ทางซ้าย นิ้วแตะลงบนแขนของเสิ่นซวี่เบาจนแทบไม่รู้สึก
“ขับช้าลงหน่อย”
ความเร็วค่อย ๆ ลดลง แต่ยังคงอยู่ในช่วงที่เร่งได้
หยางไป๋ชวนกลอกตา ครั้งหน้าเขานั่งรถกับคนสองคนนี้อีก เขาจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลหมา!
กู้เหยียนจือแอบมองกระจกหลัง เห็นบรรยากาศระหว่างคนขับกับคนข้าง ๆ ไม่ธรรมดา เหมือนเปลวเพลิงที่กำลังจะปะทุซ่อนอยู่ในความมืดและหนาวเย็นนอกหน้าต่าง
สองทุ่มตรง ทั้งสองจูงมือกันเข้าไปในลิฟต์ เงียบตลอดทาง
เสื้อผ้าที่เปียกฝนติดผิวหนังชวนให้ทรมาน เครื่องทำความร้อนในรถทำให้แห้งได้เพียงครึ่งเดียว ความชื้นยังคงเกาะอยู่ตามร่างกาย
กลิ่นฝนเค็ม ตาทั้งสองข้างเริ่มร้อนชื้นขึ้นเรื่อย ๆ
เวินจือหลีเหลือบเห็นกรามที่เกร็งของอีกฝ่าย เส้นที่ตึงแน่นกดทับความอดทนที่คุ้นเคย เบ้าตาลึก จมูกโด่งเป็นสัน ดูเซ็กซี่มาก