แต่วันที่เวินจือหลีสอบภาคปฏิบัติผ่านในครั้งเดียว เย็นวันนั้นเธอก็เป็นหวัดทันที
ตอนนั้น ทั้งคู่ไม่ได้มีความใกล้ชิดอะไรกันมาเกือบสามสัปดาห์แล้ว ยกเว้นการแตะหน้าผากและริมฝีปากเบา ๆ ก่อนนอน ซึ่งก็แค่แตะแล้วแยกทันที
คืนวันอาทิตย์ เวินจือหลีติดแผ่นอุ่นที่ท้อง นั่งขดอยู่บนโซฟาเล่นเกม พยายามหาอะไรเบี่ยงเบนความสนใจ
เสิ่นซวี่ถือชาขิงน้ำตาลทรายแดงเดินมา “เป็นเพราะตอนฝึกขับเหงื่อออกแล้วโดนลมใช่ไหม?”
เวินจือหลีเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง “อาจจะใช่ ฉันกำลังตีทีมอยู่ ช่วยเอาหลอดมาให้หน่อย ขอบคุณ”
เสิ่นซวี่ทำตาม หยิบหลอดใส่แก้วเซรามิกแล้วยื่นส่งถึงริมฝีปากเธอ
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ซดจากมือเขาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วอธิบาย “ก่อนมีประจำเดือนก็เป็นแบบนี้แหละ คราวนี้จังหวะที่ฉันกำลังอ่อนแอพอดี อยากเอาชีวิตฉันเลย!”
ดื่มเสร็จ ถ้วยน้ำก็ถูกวางไว้ข้าง ๆ
เสิ่นซวี่อุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก เอนตัวลงไปด้วยกันที่มุมโซฟา
“ไม่บอกว่าเมื่อกี้ตาลายไม่สบาย?”
อุณหภูมิร่างกายของผู้ชายคนนี้เหมาะกับการเป็นถุงน้ำร้อนขนาดใหญ่ที่สุด ในช่วงมีประจำเดือนเธอมักจะรู้สึกหนาวกว่าปกติ ที่ได้แนบชิดกันแบบนี้ ด้านหลังอบอุ่นไปหมด
“คัดจมูกทำให้ความดันสูง ตาเลยเมื่อยและปวด แก้ไม่ได้จริง ๆ”
เสิ่นซวี่ให้ความรู้ “อืม ไซนัสอักเสบ”
สายตาของเขาตามติดฮีโร่ที่เวินจือหลีเล่นอยู่ มันวิ่งไปมากระโดด ๆ โจมตีปกติเป็นลูกไฟเล็ก ๆ
เสิ่นซวี่ชี้ไปที่ตัวละครที่กำลังตีบัฟสีน้ำเงินบนหน้าจอ “น่ารักดี”
เวินจือหลียกมือถือขึ้นสูงหน่อย แทนที่จะตีมอนสเตอร์ต่อ กลับหมุนเป็นวงกลมอยู่กับที่ โชว์ให้เสิ่นซวี่ดูรอบสามร้อยหกสิบองศา