"ดี"
เมื่อได้ยินคำตอบยืนยัน เวินจือหลียิ้มราวกับเก็บเงินได้ เธอวิ่งไปพลางหันหลังกลับไปเตือน "งั้นนายต้องเชื่อฟังนะ ห้ามบ่นว่าเหนื่อย!"
เสิ่นซวี่พยักหน้า รอจนอีกฝ่ายเข้าไปในตึกเรียนแล้วจึงเดินไปยังคณะบริหาร
ด้วยเหตุนี้ เดือนมหาวิทยาลัยเสิ่น จึงสร้างประสบการณ์การมาสายครั้งแรกในชีวิต
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของเพื่อนร่วมชั้นและศาสตราจารย์ เขานั่งลงอย่างสงบนิ่ง ดูสูงส่งมีระดับ
หยางไป๋ชวนอดเป่าปากในใจไม่ได้ เยี่ยมไปเลย พี่ชาย!
นายนี่ไม่ใช่มาเรียนหนังสือ แต่บอกว่าเป็นอธิการบดีก็ยังมีคนเชื่อ
การวางตัวช่างโดดเด่นเหลือเกิน!
พอเสิ่นซวี่นั่งลง เขาก็เลื่อนมาสองที่ แทรกตัวไปนั่งข้างๆ แล้วถาม "กลับมาคืนดีกันแล้วเหรอ?"
ชายหนุ่มเหลือบตามองเขา เหมือนถามว่า 'นายรู้ได้ยังไง?'
หยางไป๋ชวนทำเสียงเอะอะสองครั้ง "คนที่ทำให้นายมาสายได้ นอกจากคนของนายแล้ว จะมีใครอีก?"
เขาจงใจหยอก "วันนี้ใครบางคนยังกลับไปนอนที่สวนสกุลเสิ่นอยู่หรือเปล่า?"
เสิ่นซวี่ตอบ "ไม่กลับ"
"ฉันว่าเรื่องนี้เป็นนายที่เกินไปหน่อย เธอก็แค่สอบไม่ดี จะได้โทษเธอขนาดนั้นได้ยังไง"
เสิ่นซวี่อธิบายเองน้อยครั้ง "ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ฉัน... ฉันไม่ควรสงสัยความรู้สึกของเธอ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว"
หยางไป๋ชวนยิ้มอย่างมีเลศนัย "โอ้ ที่แท้ใครบางคนก็ไม่มั่นใจในตัวเองเป็นบ้าง"
เสิ่นซวี่ตอบ "อืม"
หยางไป๋ชวนตกใจ สุดจะพูด
เขาคิดว่าเสิ่นซวี่จะไม่รับคำ แต่ แต่ แต่เขาพูดว่าอะไรนะ? อืม! อืม?