ความหวานของสตรอว์เบอร์รีแผ่กระจายไปทั่วช่องปาก เวินจือหลีลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นดวงตาสีดำใต้ขนตาดำสนิทของอีกฝ่าย เข้มข้นราวกับหมึก
เวินจือหลี: ทำไมเขาไม่หลับตาสักที!!
ระบบปล่อยเพลงประกอบในหัวเธออย่างหมดอาลัยตายอยาก เพลงรักสุดดราม่า ร้อยเลี้ยวพันกลับ
[อาจจะดูเขามีฝีมือมากกว่า]
เวินจือหลี: ...รีบปิดเพลงเดี๋ยวนี้เลย ไอ้โง่เอ๊ย!
[ไม่ปิด]
เวินจือหลีชนกับสายตาของเสิ่นซวี่เข้าพอดี ก็หลับตาลงอย่างสั่นเทิ้ม ทำราวกับว่าเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตา
แต่แรงกดบนริมฝีปากกลับหนักขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ลำคอถูกบังคับให้กลืนเนื้อผลไม้ที่เคี้ยวจนแหลกละเอียดลงไป
สมกับเป็นคนที่ทุ่มเทที่สุด แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังคิดต่อยอดได้อีก?
เพราะในหัวมีเพลงรักนิรันดร์บรรเลงอยู่ เวินจือหลีจึงจูบออกมาจากใจจนรู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ยาวนานสามภพสามชาติ
ประสบการณ์เสมือนจริงสุดเจ๋งจริงๆ!
ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้เธอมองข้ามความพัวพัน มองข้ามการรุกราน มองข้ามการเลีย
เสิ่นซวี่ถูกการตอบสนองอย่างตั้งใจของเธอกระตุ้นจนสติแตก โลภมากอยากจะลิ้มลองรสสตรอว์เบอร์รีให้หมดสิ้น
มือกำแน่นขึ้นทันที เวินจือหลีเจ็บจนร้องออกมา: "อ๊า คอ คอเคล็ด!"
เสิ่นซวี่รีบปล่อยมือทันที ตอนที่ถอนหายใจ กลิ่นอายเย้ายวนยังเชื่อมกันอยู่ตรงกลางราวกับเส้นไหมสีเงิน
"เจ็บๆๆ!" เวินจือหลีประคองคอของตัวเอง ทำหน้าสลด
[เธอก็เก่งจริงๆ นะ]
เวินจือหลีหันหัวอย่างจนใจ "โอ๊ย ทำไมฉันซวยแบบนี้ เธอเบาๆ หน่อยไม่ได้เหรอ"
ความใคร่ในดวงตาเสิ่นซวี่ยังไม่จางหาย เสียงแหบพร่าเล็กน้อย: "ผิดของฉัน ไปโรงพยาบาลไหม?"