ท่ามกลางเสียงบ่นไม่หยุดของระบบ เวินจือหลีเริ่มเก็บข้าวของ โดยไม่คิดว่าอยู่มาแค่ไม่กี่เดือนจะเก็บได้ถึงสองกระเป๋าเดินทาง
"หรือฉันจะทำข้าวให้เสร็จก่อนดี?"
[เธอก็เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำกันหรือไง?]
[ทำอะไรได้ ไปเลี้ยงหมูเถอะ!]
เวินจือหลีไม่อยากยุ่งกับระบบที่ใกล้จะระเบิดนี่ ถ้าโดนมันช็อตตายขึ้นมาคงไม่มีที่ให้ร้องเรียน
"เอาล่ะ ๆ งั้นเอาเงินมาก่อนแล้วกัน ฉันมีเรื่องจะถามเธอพอดี"
[รีบหน่อย ขยับเลย!]
[ใช่ ปิดประตู เต็มแรงเลย!]
"อย่าเร่งสิ ฉันเรียกแท็กซี่ก็ต้องใช้เวลานะ"
สิบนาทีต่อมา เวินจือหลีเรียกแท็กซี่ได้คันหนึ่ง
"คุณป้า รอฉันหน่อยนะ ฉันขึ้นไปเอาของ เดี๋ยวทิปให้"
"ไม่เป็นไร ไปเถอะ จะให้ช่วยไหม?"
คนขับเป็นผู้หญิงวัยกลางคน เห็นเวินจือหลีขนกระเป๋าใหญ่เล็กหลายใบลงมา ดูคนเดียวก็อดสงสารไม่ได้
"ไม่เป็นไรค่ะ"
ครู่ต่อมา คนขับหญิงเห็นเธออุ้มต้นไฮเดรนเยียสองกระถางกับดอกลิเซียนทัสหนึ่งช่อลงมา
เวินจือหลีขึ้นรถ ระบบก็ถามทันที: [จะประกาศเลิกราให้โลกรู้ยังไง?]
เวินจือหลี: ง่ายมาก
เธอยกมือปาด ๆ แล้วพิมพ์ตอบใต้กระทู้ร้อน
[ไม่ได้นอกใจ ฉันกับเสิ่นซวี่เลิกกันแล้ว เขามีสิทธิ์ตามหาความรักที่แท้จริงของตัวเอง]
สองวินาทีต่อมา ยอดไลก์มากมายปักเธอขึ้นแท่นบนสุด
[ส่งต่อกันไปเลย เสิ่นซวี่โสด!]
[ตายแล้ว ฉันกับคู่จิ้นซวี่หลีที่หวานทุกวันจบลงงี้เลยเหรอ?]
[อย่านะ มีอะไรค่อย ๆ พูดกันดี ๆ พวกเธอใช้ชีวิตด้วยกันให้ดีสำคัญที่สุด!]
[ผู้หญิงผมสีชมพูน้ำตาลคนนั้นเป็นใคร?]