วันนั้นเวินจือหลีเรียนพิเศษเป็นครั้งสุดท้าย กลับมาถึงก็เหนื่อยแทบหมดแรง ระบบยังไม่ทันได้พูดอะไรที่อยากจะคุยด้วยเลย
คืนวันเดียวกัน เสิ่นซวี่ได้รับสายจากหยางไป๋ชวน
อีกฝ่ายตะโกนเสียงแหบแห้ง พูดจาออดอ้อนอ้อนวอน ใช้ความสัมพันธ์ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเด็กที่สวมกางเกงตัวเดียวกันมาขู่เข็ญและอ้อนวอน
หลังถูกงอนง้ออยู่นาน ในที่สุดเสิ่นซวี่ก็ยอมตกลง
หยางไป๋ชวนซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล: "เพื่อนรัก ฉันรู้ว่านายไม่ลืมความสัมพันธ์ของเรา ฉันจะลองอีกครั้งสุดท้าย นายจะสุขคนเดียวโดยไม่เห็นแก่น้องไม่ได้นะ!"
"อืม ส่งเลขบัตรประชาชนมา"
"ได้ ๆ ฉันส่งของอวี่เหมียนให้ด้วยแล้ว ใครจะไปสู้ดวงนายได้ล่ะ"
วันก่อนสอบสุดท้าย เวินจือหลีนั่งกอดเข่าท่องหนังสือแบบไฟใกล้หมดบนโซฟา ท่องจุดสำคัญวิชาศึกษาทั่วไปที่เสิ่นซวี่ขีดไว้
ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะกาแฟก็ดังขึ้น
เธอนั่งไขว้หางส่งเสียงดังไปทางห้องครัว: "เสิ่นซวี่ มีโทรศัพท์หานาย"
ชายหนุ่มที่กำลังล้างผลไม้อยู่โผล่ครึ่งตัวสูงใหญ่มาทางนี้: "ช่วยรับหน่อย รหัส 090410"
เวินจือหลีเพิ่งจะปลดล็อก อีกฝ่ายก็วางสายไปแล้ว เป็นหยางไป๋ชวน
เธอยังไม่ทันได้คิดถึงความหมายของรหัส หน้าจอก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
[ยินดีด้วย คุณเสิ่นซวี่และคุณเฉียวอวี่เหมียนได้รับชมคอนเสิร์ตไวโอลินรอบนี้ กรุณานำบัตรประชาชนมาแสดงเพื่อยืนยันตัวตนในวันที่ 23 มกราคม หวังว่าจะได้รับเกียรติจากท่าน]
เวินจือหลี: ?
[ไอ้สารเลว! มันแอบนัดนางเอกไปคอนเสิร์ตลับหลังเธอ นี่มันไวโอลินที่เฉียวอวี่เหมียนชอบที่สุดเลยนะ!]