[บรรพบุรุษเอ๋ย เธออย่าคิดอะไรอีกเลยได้ไหม!]
[ผิดกติกาใหญ่หลวง!]
[ไม่เคยมีใครทำมาก่อนทั้งในอดีตและอนาคต!]
"ผ่อนคลายหน่อยนะ ฉันแค่อยากคุยกับเธอเฉยๆ"
[ฉันยอมมอบชีวิตให้เธอ เธอเอาหรือเปล่า?]
"แล้วที่ฉันพูด มันไม่สมเหตุสมผลเหรอ?"
[ทำไมเธอไม่เลือกกลับไปล่ะ? หรือว่าเธออยากอยู่ที่นี่?]
"เธอเองก็ไม่ได้ออกไปจากหัวฉันนี่นา?"
[ฉันต้องคอยดูแลเธอไง พอพระเอกนางเอกเข้าใจหัวใจกันและกันแล้ว ฉันถึงจะไปได้]
[เวินจือหลี เธอชอบเสิ่นซวี่จริงๆ เหรอ?]
ริมฝีปากแดงสดชุ่มฉ่ำด้วยน้ำแอปเปิล หอมหวานละมุน "ใช่ ฉันชอบเขา"
ระบบ: [หมดสภาพ ]
วันแรกที่เวินจือหลีหายไป...วันที่หก
เฉียวอวี่เหมียนถามหาที่อยู่ของเสิ่นซวี่มา หลายวันมานี้ไม่มีใครติดต่อเขาได้เลย และก็ไม่มีใครกล้ามาหาเขาด้วย
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเวินจือหลีถึงสำคัญกับเขาขนาดนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องที่บ้าน เธอคงไม่ต้องไปต่างประเทศ และเธอกับเสิ่นซวี่ก็คงไม่ต้องแยกจากกัน
หรือว่าจะต้องยอมแพ้จริงๆ กันนะ?
หญิงสาวยืนอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ กดออดเรียก
คืนนั้น เธอดีใจสุดชีวิตที่ได้รับชวนไปฟังคอนเสิร์ตของสามคน นั่นคือการแสดงไวโอลินที่เธอชอบมากที่สุดในประเทศ
พอเห็นหมายเลขที่นั่งที่ติดกับเสิ่นซวี่ หัวใจเธอก็อดที่จะปลาบปลื้มไม่ได้
เหมือนว่า ทั้งสามคนได้กลับไปเป็นเหมือนตอนแรก
เธอเคยคิดเสมอว่า เสิ่นซวี่จะต้องอยู่กับเธอแน่นอน ความคิดนี้ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ
แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ในวินาทีที่เห็นเวินจือหลี รอยประทับนั้นก็เริ่มคลอนแคลน
คนที่เคยส่องสว่างจ้าในความทรงจำ ดูเหมือนจะไม่ได้ปฏิบัติกับเธอต่างไปจากคนอื่นเลย