ตอนนี้เธอรู้คำตอบแล้ว
เมื่อข้ามผ่านประตูสำเนาไปแล้ว จะกลับเข้าไปในสำเนาอีกไม่ได้ นี่คงเป็นคุณสมบัติของบุรุษไปรษณีย์ต่างโลก
ขณะนี้ บนจอของตู้ฝากของอัตโนมัติ ข้อความบันทึกการรับสิ่งของกำลังเลื่อนขึ้น บรรทัดล่าสุดเขียนไว้เด่นชัดว่า:
บุรุษไปรษณีย์ต่างโลกหมายเลข 1671 รับถุงมือหนึ่งคู่ เมื่อเวลา 15:41 น.
ดูเหมือนว่า บุรุษไปรษณีย์แต่ละคนจะมีหมายเลขประจำตัวเฉพาะของตัวเอง
หากบุรุษไปรษณีย์ต่างโลกที่ออกจากประตูไปแล้ว แอบแตะบัตรประจำตัวภายในประตูอีกครั้ง จะเกิดอะไรขึ้น?
จงหลินไม่อยากเสี่ยง
ยังไงเสีย เธอแค่ต้องการถุงมือสักคู่ไว้หยิบจดหมาย ถุงมือที่เด็กสาวให้มาก็เพียงพอแล้ว
ยืนอยู่หน้าตู้ฝากของอัตโนมัติครู่หนึ่ง จงหลินสวมถุงมือเก่า หมุนตัวเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว กลับมาที่ห้อง 207
กำลังจะผลักประตูเข้าไป ทันใดนั้นมือของเธอก็ชะงัก
ผิดปกติ
ตอนที่เธอออกไป เครื่องคำนวณผลต่างด้านในยังทำงานเสียงดังสนั่นอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเงียบเชียบเช่นนี้?
"ปัง! ปัง! ตูม!!!"
เสียงกระแทกของจักรกลดังทุ้มลึก ดูเหมือนจะมีเสียงผู้ชายสบถสาปแช่งด้วย
มีประตูกั้นไว้ เธอฟังไม่ถนัด
จงหลินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถอยหลังอย่างระแวดระวังหลายก้าว
เพิ่งจะหลบเข้าไปหลังมุมตึก ประตูห้อง 207 ก็ถูกผลักออก
ชายคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีเทา ใส่แว่นครอบตา เต็มไปด้วยฝุ่นควันทั่วร่าง ถือประแจโลหะขนาดใหญ่กว่าท่อนแขนของเธอเดินออกมา
จงหลินซ่อนตัวอยู่ในเงามุมตึกโดยอัตโนมัติ กลั้นลมหายใจ สังเกตดูเงียบ ๆ
ดูจากการแต่งกายของเขา น่าจะเป็นช่างซ่อมบำรุงของสถานีไปรษณีย์
เขาเดินพลางบ่นพลางว่า: "เงินเดือนที่ออกให้น้อยขนาดนี้ จะใช้ชีวิตยังไง... ช่างเถอะ ใครก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดี!"
เอ่อ นี่เธอมาเจอเหตุการณ์ทำลายข้าวของเข้าแล้วเหรอ?
บางทีอาจเป็นเพราะความสามารถ "ผู้คนในโลก" ที่ลดตัวตนของเธอได้มีผล ช่างซ่อมบำรุงจึงไม่ได้สังเกตเห็นเธอ
จงหลินมองแผ่นหลังของชายผู้เดินจากไป รออีกครู่หนึ่ง ยืนยันว่าในทางเดินไม่มีเสียงฝีเท้าใด ๆ อีกแล้ว จึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้อง 207
ไม่ผิดคาด เครื่องคัดแยกจดหมายหยุดทำงานไปแล้ว
เธอย่อตัวลง มองเห็นนอตหลายตัวที่ถูกขันให้หลวมอยู่ใต้สายพาน
จงหลินรู้สึกว่าตัวเองคาดเดาความจริงได้
ช่างซ่อมบำรุงคิดว่าเงินเดือนน้อยเกินไป ไม่พอเลี้ยงชีพ; เครื่องจักรเสียเท่านั้น สถานีถึงจะเชิญเขามาซ่อม
ดังนั้น เขาจึงจงใจทำให้เครื่องจักรเสีย!
ถอนหายใจ จริงดังว่า ที่ไหนมีการกดขี่ ที่นั่นย่อมมีการต่อต้าน!
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าช่างซ่อมบำรุงจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
ต่างก็เป็นมนุษย์เงินเดือนที่น่าสงสารเหมือนกัน จงหลินไม่มีทางว่างมากพอไปแจ้งความผิดเขาแน่ เธอแค่แวะมาเอาจดหมายเท่านั้น
เธอค้นดูจดหมายที่เครื่องคัดแยกแยกไว้แล้ว จดหมายพวกนี้เหมือนกันทุกฉบับ ซองจดหมายสีดำเดินเส้นสีทองและมีตราประทับขี้ผึ้ง
ตราประทับเป็นรูปโล่กลม ตรงกลางเป็นแกนลานทองเหลืองขนาดใหญ่ แกนลานยื่นออกไปด้านนอก รองรับคาลิเปอร์ความแม่นยำสูงที่ตั้งตรง ขนาบข้างคาลิเปอร์แต่ละด้านมีเฟืองสามคู่ประกบกัน
ตราสัญลักษณ์สมมาตรอย่างสมบูรณ์แบบ ความละเอียดลออและเล็กจิ๋วของเฟืองบนนั้น เป็นระเบียบเรียบร้อยจนทำให้จงหลินรู้สึกอึดอัดนิด ๆ
เห็นแค่ตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ หนึ่งอัน จงหลินกลับรู้สึกเหมือนมีเครื่องจักรกลขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
หม้อต้มน้ำส่งเสียงหวีดร้อง ควันดำกดทับเมือง
ต่อหน้าประเทศจักรกลที่ไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยเหนื่อยหน่าย ไม่เคยผิดพลาดแห่งนี้...
มนุษย์ ตัวเล็กจิ๋วราวกับข้อผิดพลาด
"ปัง!"
ประตูห้อง 207 ถูกกระแทกเปิดออก จงหลินสะดุ้งจากภวังค์ประหลาดนั้น สบตากับดวงตาสีเทาของช่างซ่อมบำรุงที่ประตู
"คุณกำลังทำอะไรน่ะ?" น้ำเสียงของเขาแฝงความดุดัน
เขากลับมาได้ยังไง?
จงหลินไม่ได้แสดงท่าทีรู้สึกผิดเลยสักนิด กลับแสดงสีหน้าฉงนเล็กน้อยแล้วมองเขา:
"ฉันเป็นบุรุษไปรษณีย์ ก็ต้องมาเอาจดหมายสิคะ?"
"คุณเป็นช่างซ่อมบำรุงใช่ไหมคะ?" จงหลินมองสำรวจเขา ฉับพลันมีสีหน้ายินดี "นี่มันบังเอิญจริง ๆ! คุณมาดูนี่หน่อย เครื่องนี่ซ่อมได้ไหม?"
ในเวลาเดียวกัน "ข้าจะลิ้มรส" ก็ทำงาน มีป้ายหลายอันลอยขึ้นบนตัวผู้ชาย:
"ถุงมือของช่างซ่อมบำรุง (2 ดาว): การสูญเปล่าคืออาชญากรรม! ของพวกนี้ ซ่อมแซมแล้วก็ยังใช้ได้! การสึกหรอ: 12%
เอฟเฟกต์ชุด: [ใช้ไปงั้น ๆ เถอะ!] ทำให้เครื่องจักรที่สัมผัสมีโอกาส 50% ที่จะเปลี่ยนจากเสียเป็นดี มีโอกาส 50% ที่จะเปลี่ยนจากดีเป็นเสีย หากเครื่องจักรมีปริมาตรมากกว่า 10 ลบ.ม. โอกาสจะลดลงเหลือ 10%"
"ประแจของช่างซ่อมบำรุง (2 ดาว): ซ่อมเครื่องเร็วนัก ตีคนก็เจ็บมาก
เอฟเฟกต์ชุด: [ฉันเป็นมืออาชีพ]
เมื่อซ่อมเครื่องจักร เพิ่มประสิทธิภาพการซ่อม 10% เมื่อโจมตีโดนศัตรู มีโอกาส 10% ที่ทำให้ศัตรูเป็นอัมพาต 1 วินาที"
หลังจากดูรายละเอียดชุดของช่างซ่อมบำรุง สีหน้าของจงหลินยิ่งหนักอึ้งขึ้น
อีกฝ่ายสูงเกิน 185 เซนติเมตร ร่างกายกำยำล่ำสัน
ต่อให้มือเปล่า เธอก็ยังสู้ไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายยังมีประแจเหล็กอยู่ในมือเลย!
"เพิ่งเข้ามางั้นเหรอ?" ช่างซ่อมบำรุงหัวเราะอย่างถากถาง แววตาฉายแววสังหารมากขึ้นทุกที "เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงคนเข้าใกล้ถึงออกไปดู ใครจะรู้ หาไปรอบหนึ่ง กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน คุณหลบไปซ่อนอยู่ที่ไหนน่ะ?"
แย่ละสิ
ปัญหาไม่ใช่ว่าเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงของเธอจริงหรือไม่ ปัญหาอยู่ที่เขาปักใจเชื่อแล้วว่าเธอเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
"คุณคะ คุณพูดอะไรน่ะคะ?" จงหลินขมวดคิ้ว "เครื่องจักรเสีย คุณซ่อมให้ดีก็พอแล้วนี่คะ? ฉันจะต้องหลบทำไม?"
ช่างซ่อมบำรุงไม่เชื่อคำโต้แย้งของเธอเลยสักนิด
เขายิ้มเหี้ยมเกรียม หงายประแจขึ้นมาฟาดใส่เธอทันที!
เสียงหวีดของอาวุธที่ตัดอากาศพุ่งตรงมาด้านหน้า จงหลินเบี่ยงตัวหลบคุ้มไปหลังเครื่องคัดแยก
"เคร้ง!"
เสียงกระแทกสนั่นดังจนหูอื้อ ประแจกับเครื่องคัดแยกปะทะกันถึงขนาดมีประกายไฟกระเด็น!
ถ้าโดนของแบบนี้เข้า เธอคงไม่ต้องหวังจะกลับบ้านวันนี้แน่!
"ฉันไม่สนว่าเมื่อกี้คุณอยู่หรือไม่ ถึงคุณไม่อยู่ คุณก็สงสัยฉันแล้ว!" ช่างซ่อมบำรุงแผดเสียงอย่างคลุ้มคลั่ง เหวี่ยงประแจขึ้นอีกครั้ง
จงหลินทั้งตกใจและโกรธ ทั้งที่เธอไม่คิดจะหาเรื่องช่างซ่อมบำรุงเลยแม้แต่น้อย และไม่เคยคิดจะแจ้งความผิดด้วยซ้ำ
แต่เขากลับอยากให้เธอตายจริง ๆ!
มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอพี่?
อย่างมากถ้าโดนแจ้งความผิดก็แค่ตกงาน แต่คุณน่ะ กลับเร่งอยากติดคุก!?
จงหลินหลบหลีกไปมาอยู่หลังเครื่องจักร สมองคิดอย่างรวดเร็ว
เธอมีกรรไกร มีมีดผลไม้ก็จริง แต่เทียบกับประแจมหึมาอันนั้น มันสั้นเกินไป!
หากเธอจะใช้อาวุธที่พกมาแทงช่างซ่อมบำรุง เธอจะต้องเข้าไปอยู่ในระยะโจมตีของช่างซ่อมบำรุงแน่นอน
ไม่ได้ อันตรายเกินไป!
ถ้าหนีล่ะ?
จงหลินเหลือบมองประตู ประตูอยู่ไม่ไกลนัก มีโอกาสจริง ๆ
แต่ไม่ต้องพูดว่าเธอจะวิ่งหนีช่างซ่อมบำรุงทันไหม ต่อให้หนีทัน สองคนต้องเรียกความสนใจจากหุ่นกระบอกจักรกล พนักงานรักษาความปลอดภัย หรือแม้แต่การสืบสวนของทางการเป็นแน่
ภูมิหลังของเธอน่ะไม่อาจทนการสืบสวนได้!
ความขัดแย้งระหว่างพวกเขา ต้องจัดการกันเองเท่านั้น
ให้ชัดกว่านี้คือ ระหว่างพวกเขา ต้องมีฝ่ายหนึ่งตาย
ยังมีวิธีอื่นไหม?
ทักษะของเธอล้วนไม่มีความสามารถในการโจมตี ชุดที่สวมใส่อยู่มีเพียง "ผู้คนในโลก" ผ้าคลุม และถุงมือ
เดี๋ยวนะ ถุงมือ!
"ปัง!"
ประแจพุ่งเฉี่ยวผ่านจมูกของจงหลิน ฟาดลงบนโต๊ะไม้จริงข้างกายเธออย่างแรง
แผ่นไม้โต๊ะแตกกระจายตามเสียง!
ท่ามกลางสะเก็ดไม้กระเด็น จงหลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับเหลือเพียงไอสังหารเย็นเยียบ
สายตาทั้งสองประสานกัน ราวกับสัตว์ร้ายสองตัวที่เตรียมพร้อมจะสู้ตาย
โต๊ะพัง เครื่องจักรเอียงล้ม ระหว่างสองคนไม่มีอะไรเป็นเครื่องกำบังอีกแล้ว
"ดูซิ เธอจะหลบไปไหน!"
ช่างซ่อมบำรุงเหวี่ยงประแจขึ้นอีกครั้ง เส้นเอ็นบนหน้าผากปูดโปน แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าจะชนะแน่
จงหลินยืนอยู่กับที่ ดูเหมือนสิ้นหนทางแล้ว
ชั่วพริบตาถัดมา
"ฉึก"
เสียงทื่อทึบของของมีคมแทงเข้าเนื้อ
ประแจที่ช่างซ่อมบำรุงฟาดออกไปสุดแรงพลาดเป้า หวีดผ่านข้างกายจงหลิน กระแทกใส่กำแพง
ตัวเขา ก็เหมือนกับเนินเขาเล็ก ๆ ที่พังทลายลงฉับพลัน ล้มลงไปนอนแน่นิ่ง
ผู้ชายก้มหน้าลง มองด้ามมีดผลไม้ที่ปักอยู่บนหน้าอกของตัวเองอย่างกะทันหัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ: "ตอนไหน..."
สีแดงฉานของเลือดแพร่กระจายอย่างรวดเร็วบนเสื้อผ้าสีเทาของเขา
[ท่านสังหาร "ช่างซ่อมบำรุงระดับกลาง" แล้ว]
[ค่าประสบการณ์ +100]
[ท่านอัปเกรดเป็น: LV2 ยินดีด้วย! ท่านได้รับโอกาสสุ่มตู้กาชาพรีเมียมหนึ่งครั้ง!]
จงหลินเสยผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ สงบลมหายใจของตัวเอง
ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอสาวเท้าเข้าไป ก้มลง เก็บประแจโลหะหนักอึ้งอันนั้นขึ้นมาจากพื้น
"ของของฉันแล้ว"