“มีลูกค้ามาแล้วค่ะ!” เสียงขานรับใสกังวานดังขึ้น หญิงสาวผมยุ่งเหยิงที่ดูอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปีก็โผล่พรวดขึ้นมาจากใต้เคาน์เตอร์
ทำเอาจงหลินสะดุ้งโหยง
“ยาถวายมนต์ระดับกลางหรือคะ?”
หญิงสาวเหลือบมองเสื้อผ้าของจงหลิน น้ำเสียงแฝงความระมัดระวังเล็กน้อย “เอ่อ…ยาตัวนี้ค่อนข้างแพงนิดหน่อยนะคะ”
ดูเหมือนเธอจะกลัวทำร้ายศักดิ์ศรีของลูกค้า
“……แพงแค่ไหน?”
“ขวดละสามเหรียญเงิน หรือห้าเหรียญสากลค่ะ” เธอตอบ
จงหลินถอนหายใจโล่งอก
โธ่เอ๊ย แค่นี้เธอยังจ่ายไหว!
ตอนนั้นเองเธอถึงได้ตระหนักว่า เงินรางวัลภารกิจจากระบบแปดร้อยเหรียญสากลนั้นเป็นทรัพย์สินมหาศาลขนาดไหน
……ไม่รู้ว่าจดหมายพวกนั้นถูกบดหมดแล้วหรือยังนะ?
เธอใช้【ใช้ประมาณนี้ไปก่อน!】ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ่อมเครื่องคัดแยกจดหมายให้กลับมาใช้ได้ ก่อนจะทำให้มันพังอีกครั้ง หลังจากลองอยู่สิบกว่าหน เธอก็ฝืนดัดแปลงมันให้กลายเป็นเครื่องบดจดหมายได้สำเร็จ
แบบนี้……ก็น่าจะนับว่าเป็นการซ่อมจนพังได้มั้ง
พูดตามตรง เธอเองก็ไม่คิดว่าจะโชคดีขนาดนั้น
เธอให้เวลาตัวเองแค่ห้านาที ถ้าดัดแปลงไม่สำเร็จก็จะเลิกทำภารกิจทันที
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเธอสร้างเครื่องบดจดหมายขึ้นมาได้จริง ๆ
ก่อนออกไป เธอตั้งใจโยนจดหมายทั้งหมดเข้าไปในช่องของเครื่องบด แถมยังจงใจใช้เศษโลหะปิดช่องทางเข้าไว้แน่นหนา
ตอนเดินออกมา เธอคำนวณไว้เป็นพิเศษแล้วว่าเครื่องบดนี้บดจดหมายได้หนึ่งนาทีห้าฉบับ
ด้วยความเร็วเท่านี้ จดหมายสองสามร้อยฉบับนั่นตอนนี้ก็น่าจะถูกจัดการไปเกือบหมดแล้ว
ทันทีที่จดหมายถูกบดจนหมด ภารกิจก็จะถูกตัดสินว่าสำเร็จ
เธอควรดื่มยาเพิ่มรางวัลเป็นเท่าตัวก่อนถึงตอนนั้น
แต่ตั้งแต่วินาทีที่เธอออกจากห้อง 207 เรื่องนี้ก็ไม่อยู่ในความควบคุมของเธอแล้ว
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เสียยาไปเปล่า ๆ และเพื่อให้ควบคุมจังหวะสุดท้ายของการทำภารกิจสำเร็จได้ด้วยตัวเอง จงหลินจึงเก็บซองจดหมายสีดำขลิบทองไว้ในกระเป๋าหนึ่งฉบับ