เจิ้งซิ่วม่านกับเวินกั๋วเฉียงกลับมาอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่รีบร้อนวิ่งไปกลับจนเหงื่อท่วมศีรษะ หอบหายใจหนักหน่วง
เจิ้งซิ่วม่านวางเงินสองหมื่นหยวนที่ถอนออกมาตรงหน้าเวินซูหว่าน
“ซูหว่าน นี่เงินสองหมื่นหยวน ครบทุกหยวน เธอลองนับดูสิ”
เวินซูหว่านไม่ได้เกรงใจ เธอหยิบธนบัตรปึกใหญ่เหล่านั้นขึ้นมา แล้วนับอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เธอก็พยักหน้า แสร้งทำเป็นเก็บเงินลงกระเป๋าเดินทางของตัวเอง แท้จริงแล้วกลับย้ายเงินทั้งหมดเข้าไปไว้ในมิติ
เพิ่งเก็บของเรียบร้อย เวินเจี้ยนหย่วนก็เดินยิ้มเข้ามา ถามอย่างร้อนใจ
“ซูหว่าน ได้เงินแล้ว ตอนนี้เราไปดำเนินเรื่องโอนกรรมสิทธิ์กันเลยดีไหม?”
เวินซูหว่านพยักหน้าทันที
“ไปกันเลย ตอนนี้แหละ”
พูดจบเธอก็ยกกระเป๋าเดินทางขึ้น
เวินเจี้ยนหย่วนเห็นเช่นนั้นก็สงสัยเล็กน้อย
“ซูหว่าน แค่ไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เอง ทำไมต้องถือกระเป๋าเดินทางไปด้วยล่ะ?”
“วางกระเป๋าไว้ที่บ้านก็ได้นี่”
เวินซูหว่านตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พวกเราเซ็นหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้ว ฉันไม่เหมาะจะอยู่บ้านตระกูลเวิน”
“พอทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เสร็จ ฉันจะไปค้างที่โรงแรมรับรองสักคืน พรุ่งนี้ก็กลับมณฑลเฮยแล้ว”
“อีกอย่าง ตอนนี้ในบ้านไม่มีของเหลือสักชิ้น พวกคุณขนไปจนหมดแล้ว ฉันจะอยู่ต่อไปทำไม!”
เวินเจี้ยนหย่วนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจที่เธอพูดว่าพวกเขาซ่อนข้าวของในบ้านไว้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการโอนกรรมสิทธิ์ ทั้งสี่คนจึงจัดการธุระกันอย่างรวดเร็วแล้วออกจากบ้านไปด้วยกัน
พวกเขาไปที่โรงงานก่อน เพื่อดำเนินเรื่องโอนสิทธิ์ในผลประโยชน์รายปีของโรงงาน
เจ้าหน้าที่เห็นว่าทั้งสองเป็นพ่อลูกกัน จึงไม่ได้ซักถามอะไรมากมาย อีกทั้งไม่ได้เกี่ยวข้องกับการส่งมอบเงินทอง พวกเขาจึงดำเนินการตามขั้นตอนจนเสร็จเรียบร้อย