รอยยิ้มบนใบหน้าเผยเจาหวายพลันจางหาย คิ้วขมวดแน่นก่อนจะเอ่ยถาม
“มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?”
เผยเจาหลานส่ายหน้า รีบตอบว่า
“ไม่มีค่ะ ฉันอยู่ข้าง ๆ เยาวชนเวินตลอด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใจเผยเจาหวายก็พลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
หรือในใจเธอยังไม่เต็มใจแต่งงานกับเขา? แต่ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว เขาไม่มีวันยอมปล่อยมือแน่ เขามั่นใจว่าหากต่อจากนี้มอบความจริงใจให้เธอ สักวันหนึ่งก็ต้องทำให้หัวใจของเธออบอุ่นได้
เขาข่มความคิดสับสนในใจ ก่อนถามเสียงขรึมว่า
“เก็บของเรียบร้อยหมดแล้วหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ เยาวชนเวินมีของไม่มาก”
เผยเจาหลานตอบรับ
เผยเจาหวายก้าวตรงไปยังห้องของเวินซูหว่าน พอมาถึงหน้าประตู สายตาก็พลันไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวในชุดกระโปรงสีแดงข้างเตียง ฝีเท้าชะงักกึก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับมองเธอจนตกอยู่ในภวังค์
ลูกน้องร่างกำยำท่าทางดุดันที่ตามมาด้านหลังก็พากันชะงักงัน แอบทอดถอนใจอยู่ในอก ไม่น่าแปลกที่หัวหน้าของพวกเขาจะไม่ข้องแวะกับผู้หญิงมาตลอดหลายปี
ทั้งหน้าตาและบุคลิกเช่นนี้หาได้ยากจริง ๆ
เผยเจาหลานกระซิบเตือนอยู่ข้าง ๆ
“พี่สี่ อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิคะ ถึงเวลาไปรับเจ้าสาวแล้ว”
เผยเจาหวายได้สติ ค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้าเธอ ท่าทางกะล่อนเจ้าเล่ห์ก่อนหน้านี้หายไปหมด เขาคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างจริงจัง กุมมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนตักของเธอเบา ๆ สายตามุ่งมั่นจริงใจ
“เมียจ๋า ต่อจากนี้ผมจะปกป้องคุณไปตลอดชีวิต จะไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บช้ำน้ำใจ จะรักและตามใจคุณไปตลอดชีวิต”
เวินซูหว่านมองท่าทางจริงจังของเขา จมูกพลันแสบขึ้นมาเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ