แต่ในชั่วขณะนั้นเอง จู่ ๆ ลมคลุ้มคลั่งก็พัดโหมเข้าใส่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!
บังเอิญว่าตอนนั้นซูชิงเฉิงยืนอยู่ริมหน้าผาพอดี แถมร่างครึ่งท่อนยังยื่นออกไปด้านนอกอีกด้วย
แล้วโศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้น
“อ๊ากกกกกกกกก!”
ทันทีที่ร่างเสียการทรงตัว ซูชิงเฉิงก็ปลิวออกจากหน้าผาไปทั้งตัว
ก่อนสติจะดับวูบ ในหัวของเขาเหลือเพียงความคิดเหลวไหลหนึ่งอย่าง
‘บ้าจริง นี่ฉันกลายเป็นเซียนเหินฟ้าไปแล้วหรือไง?’
“ติ๊ง!”
“ตรวจพบว่าโฮสต์เดินทางมายังโลกซอมบี้ ระบบเทพธิดาเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ”
“ติ๊ง! เปิดใช้งานระบบเสร็จสิ้น กำลังสแกนข้อมูลโฮสต์...”
“?????”
“ผลการตรวจสอบ: โฮสต์เป็นเพศชาย ไม่ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัดกับระบบเทพธิดา”
“ขณะนี้มีวิธีจัดการให้เลือกสองทาง: หนึ่ง กำจัดโฮสต์; สอง ปรับเปลี่ยนโฮสต์... เนื่องจากโฮสต์ยังไม่ตอบสนอง ระบบจึงเลือกวิธีที่สองโดยอัตโนมัติ”
“เริ่มปรับเปลี่ยนร่างกายโฮสต์...”
“กำลังปรับเปลี่ยน...”
“ปรับเปลี่ยนเสร็จสิ้น”
“ฮึ่ย... หนาวชะมัด!”
ซูชิงเฉิงซึ่งนอนอยู่บนพื้นหิมะถูกความหนาวเย็นปลุกจนสะดุ้ง พอลืมตาขึ้นก็รีบลุกพรวดจากพื้น แต่กลับเซจนเกือบหน้าคะมำลงไปอีกครั้ง
ไม่ถูกต้อง
ความรู้สึกของร่างกายผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
ซูชิงเฉิงก้มมองตัวเองโดยไม่รู้ตัว
พอเห็นส่วนที่นูนขึ้นมาสองข้างตรงหน้าอกเสื้อขนเป็ด ซึ่งเมื่อก่อนไม่มีทางเป็นไปได้ สมองของเขาก็ว่างเปล่าไปทันที
เขายืนนิ่งค้างอยู่นาน ราวกับถูกฟ้าผ่า
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงพอได้สติ รีบยื่นมือไปควานเข้าไปในกางเกงขนเป็ดของตัวเอง
วินาทีถัดมา ซูชิงเฉิงก็สะท้านเฮือกไปทั้งร่าง
หายไปแล้ว!
หายไปจริง ๆ ด้วย!
ตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นมือทั้งสองข้างโดยบังเอิญ ทำเอานิ่งอึ้งไปอีกครั้ง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือมือคู่งามเรียวบางไร้ที่ติ
นิ้วทั้งสิบเรียวยาว ผิวขาวผ่องแทบจะโปร่งแสง ดูราวกับมีประกายเรืองรองนุ่มนวลเคลือบอยู่จาง ๆ
ผิวเนียนนุ่มราวหยกเนื้อขาว ไม่มีความหยาบกร้านแม้แต่น้อย มือคู่นี้ประณีตงดงามเสียจนดูไม่เหมือนของจริง ราวกับงานศิลป์ชิ้นเอกที่ยอดฝีมือสักคนทุ่มเทแรงกายแรงใจแกะสลักขึ้นมา
“นี่... มือฉันเหรอ?”
เสียงใสกังวานอ่อนหวานลอยออกมาจากปากซูชิงเฉิง
พอได้ยินเสียงนั้น เจ้าตัวก็ถึงกับมึนงง
น้ำเสียงใสกังวานไพเราะ ราวกับเสียงนกนับร้อยขับขาน ทั้งยังคล้ายเสียงสวรรค์ที่หล่นลงสู่โลกมนุษย์
หากต้องใช้บทกวีสักประโยคมาเปรียบ คงมีเพียง “เสียงนี้ควรมีแต่บนสวรรค์ โลกมนุษย์จะได้ยินสักกี่ครา” ที่เหมาะสมที่สุด
ซูชิงเฉิงก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองอีกครั้ง ไม่นานก็พบความผิดปกติอีกเป็นพรวน
ร่างของเธอหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
เสื้อผ้าที่เคยพอดีตัว ตอนนี้กลับใหญ่โคร่งไปหมด
เสื้อขนเป็ดที่เมื่อก่อนยาวแค่เอว ตอนนี้กลับยาวลงมาถึงแถวสะโพก
ส่วนกางเกงยังพอใช้ได้ โชคดีที่เป็นแบบผูกเชือก ไม่อย่างนั้นคงหลุดลงไปตั้งนานแล้ว
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือเท้า
จากเท้าใหญ่เบอร์ 42 ตอนนี้กลับเหลือประมาณเบอร์ 36 เท่านั้น
รองเท้าที่ใส่อยู่ก็เลยใหญ่เกินไปอย่างน่าเหลือเชื่อ อย่าว่าแต่วิ่งเลย แค่เดินตามปกติก็คงลำบากมากแล้ว
ขณะที่เธอกำลังจะตรวจดูร่างกายต่อ ลมเย็นสายหนึ่งก็พัดปะทะเข้ามา
“ฮึ่ย!”
ซูชิงเฉิงอดสั่นสะท้านไม่ได้ จึงเลิกสนใจว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน รีบรูดซิปเสื้อขนเป็ดให้เรียบร้อยก่อน
จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองไปรอบ ๆ
ไม่ไกลออกไปมีทะเลสาบสีเขียวใสสะอาด ผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ถัดออกไปเป็นแนวภูเขาสลับซับซ้อน ส่วนท้องฟ้าเหนือศีรษะก็เป็นสีฟ้าครามไร้เมฆ
แต่ยิ่งมอง ซูชิงเฉิงก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอจำได้ชัดเจนว่าตัวเองตกลงมาจากหน้าผาข้างสระหยกบนภูเขาคุนหลุนเมื่อครู่นี้
ตามปกติแล้ว ไม่ควรตกลงไปในทะเลสาบหรอกหรือ?
แต่ตอนนี้เธอไม่เพียงไม่ได้อยู่ในน้ำ กลับยังนอนอยู่ใกล้ลานริมทะเลสาบอีกด้วย
ที่แปลกยิ่งกว่าคืออากาศที่นี่
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า ซูชิงเฉิงรู้สึกว่าอากาศที่นี่สดชื่นกว่าบนภูเขาคุนหลุนเดิมมาก
เทือกเขาคุนหลุนแทบไม่ได้รับมลพิษอยู่แล้ว แต่เมื่อเทียบกับที่นี่ อากาศที่นั่นก่อนหน้านี้กลับดูแย่กว่าอยู่ดี
แน่นอนว่าเธอไม่รู้เลยว่า แม้โลกแห่งนี้จะอยู่ในยุคธรรมะเสื่อมเหมือนกัน แต่ระหว่างฟ้าดินยังคงหลงเหลือพลังวิญญาณที่แท้จริงอยู่ จึงไม่อาจเทียบกับโลกเดิมได้
ขณะที่ซูชิงเฉิงกำลังสับสนอยู่เต็มอก จู่ ๆ เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ระหว่างหมดสติ เหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวราง ๆ ใช่ไหม?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา—
“ติ๊ง!”
“ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้งานระบบเป็นครั้งแรก ได้รับชุดของขวัญมือใหม่หนึ่งชุด ต้องการเปิดทันทีหรือไม่?”
“ระบบ?”
ซูชิงเฉิงลังเลเล็กน้อย ก่อนลองเอ่ยเรียก
วินาทีถัดมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
“โฮสต์ไม่จำเป็นต้องเปล่งเสียง สามารถสื่อสารกับระบบนี้ผ่านทางจิตสำนึกได้โดยตรง โปรดยืนยันว่าต้องการเปิดชุดของขวัญมือใหม่หรือไม่”
พอได้ยินอย่างนั้น ซูชิงเฉิงก็ไม่มีแก่ใจจะสนใจของขวัญอะไรทั้งนั้น รีบโวยวายในใจทันที
“ระบบ ฉันไม่เอาของขวัญ รีบเปลี่ยนฉันกลับเป็นผู้ชายเดี๋ยวนี้! ฉันเป็นชายชาตรีสูงแปดฉื่อ หนึ่งฉื่อเท่ากับ 23.5 เซนติเมตร จนป่านนี้ยังไม่เคยคบผู้หญิงจริงจังสักคน แถมยังเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ด้วย!”
พอพูดถึงตรงนี้ ซูชิงเฉิงก็แทบอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ก่อนหน้านี้เขาเป็นโสดมาตลอด ส่วนใหญ่ก็เพราะงานยุ่งอยู่ทุกวัน แถมยังเดินทางไปทั่วเพื่อหาแรงบันดาลใจ เลยไม่มีเวลาเหลือพอจะคบใคร
แม้เขาจะชอบผู้หญิงรูปร่างอวบอิ่มจริง ๆ แต่การชอบผู้หญิงกับการที่ตัวเองกลายเป็นผู้หญิงนั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง!
“ฉันชอบผู้หญิง ไม่ได้อยากให้ตัวเองกลายเป็นผู้หญิงสักหน่อย!”
แต่ระบบกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“โปรดทราบ โฮสต์ ระบบนี้มีชื่อว่าระบบเทพธิดา ไม่ใช่ระบบเทพบุตร”
“เมื่อผูกมัดกับโฮสต์เสร็จสิ้นแล้ว ขณะนี้มีทางเลือกเพียงสองทาง: กำจัดโฮสต์ หรือปรับเปลี่ยนโฮสต์ให้ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด”
“การปรับเปลี่ยนร่างกายเสร็จสิ้นแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
“ต้องการเปิดชุดของขวัญมือใหม่หรือไม่?”
“โปรดตอบกลับภายใน 10 วินาที หากหมดเวลา จะถือว่าสละสิทธิ์โดยสมัครใจ”
“เริ่มนับถอยหลัง”
“10...”
“9...”
“8...”
ซูชิงเฉิงหน้าคล้ำลง
ช่างเถอะ
คำโบราณว่าไว้อย่างไรนะ?
ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ ก็ต้องลองทำใจยอมรับไปก่อน
ไม่ว่าอย่างไร การมีชีวิตอยู่ย่อมดีกว่าตาย
ถึงตอนนี้จะกลายเป็นผู้หญิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกระบบกำจัดทิ้งตรง ๆ ใช่ไหม?
ส่วนเรื่องกลับไปเป็นผู้ชายนั้น ค่อยหาวิธีทีหลังแล้วกัน
ตอนนี้รับชุดของขวัญมือใหม่ที่ได้มาก่อนดีกว่า
“ระบบ รับของขวัญ!”
“ติ๊ง!”
“ยินดีด้วย โฮสต์เปิดชุดของขวัญมือใหม่แล้ว”
“รางวัลครั้งนี้ประกอบด้วย: 【กระบี่เหินเวหา】หนึ่งเล่ม, 【มวยหย่งชุน (ขั้นสมบูรณ์)】, 【โอสถฝึกปราณ】หนึ่งเม็ด, เคล็ดวิชา 【เคล็ดกระบี่เหินเวหา】หนึ่งเล่ม, 【บุญกุศล】*100 และ 【โอสถชำระไขกระดูก】หนึ่งเม็ด”
“รางวัลทั้งหมดถูกส่งมอบแล้ว โฮสต์สามารถเข้าสู่มิติระบบเพื่อรับได้ทุกเมื่อ”
หลังฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบจบ ซูชิงเฉิงก็ชะงักงันไปทันที
ชุดของขวัญมือใหม่นี่...
มีอะไรไม่ค่อยถูกต้องหรือเปล่า?
มวยหย่งชุนขั้นสมบูรณ์ยังพอเข้าใจได้ แต่กระบี่เหินเวหา เคล็ดกระบี่เหินเวหา โอสถฝึกปราณ แล้วก็โอสถชำระไขกระดูกที่ตามมานี่มันอะไรกัน?
เดี๋ยวก่อน
ทำไมถึงมีของที่ต้องใช้ในการบำเพ็ญเซียนโผล่มาด้วยล่ะ?
สีหน้าของซูชิงเฉิงพลันเปลี่ยนเป็นพิกล
“ระบบ มวยหย่งชุนฉันยังพอเข้าใจ แต่ของพวกนี้หมายความว่ายังไง? เคล็ดกระบี่เหินเวหา กระบี่เหินเวหา โอสถฝึกปราณ โอสถชำระไขกระดูก... ทำไมมีแต่ของที่ใช้บำเพ็ญเซียนทั้งนั้น?”
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงอดถามต่อไม่ได้ “หรือบนโลกมีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่จริง ๆ?”
“เอ่อ... โฮสต์ ฉันไม่ได้บอกไปแล้วหรือว่าคุณไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป ที่นี่เป็นโลกคู่ขนาน หรือพูดให้แม่นยำกว่านั้นก็คือโลกซอมบี้”
“คุณเคยบอกฉันตอนไหน?”
ซูชิงเฉิงเถียงกลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่พอพูดจบ ร่างทั้งร่างก็พลันแข็งค้าง
เดี๋ยวก่อน!”,