ปีที่ 24 แห่งราชวงศ์ต้ายู หมู่บ้านซีซาน
“ปัง ๆ ๆ ปัง ๆ ๆ!”
เสียงเคาะประตูถี่รัวปลุกจางต้าป่างให้ตื่นจากฝัน
“ใครกัน! นอนหลับอยู่ดี ๆ ยังไม่ให้พ่อได้นอนสงบอีก เคาะอยู่ได้ เคาะหาแม่เจ้ารึ!”
จางต้าป่างสบถพลางลุกขึ้นยืน พลันเบื้องหน้าก็มืดวูบ เกือบล้มหน้าคะมำลงกับพื้น
หิวเหลือเกิน ร่างกายของเขาประท้วงขึ้นมาเป็นระลอก
เขาฝืนความหิวแล้วเปิดประตู
เด็กสาวผู้สวมอาภรณ์โบราณ ใบหน้าจิ้มลิ้มเย้ายวนราวปีศาจจิ้งจอกปรากฏอยู่ตรงหน้า
แววตาของหูชุนซิ่งเต็มไปด้วยความดูแคลนและรังเกียจ
“จางต้าป่าง ข้ามาเพื่อพูดให้ชัด เรื่องแต่งงานของเราสองคนเป็นอันยกเลิก ต่อไปเจ้าก็เดินทางไม้กระดานเดี่ยวของเจ้า ส่วนข้าก็เดินทางสว่างของข้า เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
จางต้าป่างได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับงงงัน
“เรื่องแต่งงานอะไรกัน? เจ้าเป็นใคร? คิดจะเล่นแต่งตัวเลียนแบบกับข้ารึ? อีกอย่าง เจ้าจับข้ามามัดไว้หรือไง? รีบไปหาอะไรกินมาให้พ่อเดี๋ยวนี้! ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว!”
“เล่นแต่งตัวเลียนแบบอะไร? จางต้าป่าง คิดว่าทำเป็นเสียสติแล้วข้าจะสนใจเจ้าหรือ? ข้าบอกให้ก็ได้ ข้าถูกนายท่านหนิวในเมืองหมายตา เขาจะรับข้าเป็นอนุภรรยาคนที่ 7 ต่อไปข้าก็ไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้ว”
จางต้าป่างฟังไปก็ยิ่งงุนงง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เหตุใดเขาถึงฟังไม่รู้เรื่องสักคำ?
นายท่านอะไร? อนุภรรยาอะไร? ล้อกันเล่นหรือไง?
ขณะที่เขากำลังสงสัยว่าตนหลุดเข้าไปเป็นตัวประกอบในกองถ่ายที่ไหนหรือไม่ ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งก็ทะลักเข้ามาในสมองอย่างฉับพลัน
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขากุมศีรษะย่อตัวลงอย่างอดไม่ได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงหอบหายใจถี่และย่อยข้อมูลในสมองจนหมด
เขาข้ามเวลามาแล้ว จากศตวรรษที่ 21 ในยุคปัจจุบัน สู่ราชวงศ์ต้ายูในสมัยโบราณ
ปีนี้เกิดภัยแล้ง ผู้คนทั้งหมู่บ้านต่างกินไม่อิ่ม
เจ้าของร่างเดิมอาศัยเสบียงที่ครอบครัวเก็บไว้ก่อนหน้านี้ เลี้ยงดูว่าที่ภรรยากับแม่ยายของตน
ยอมอดท้องแทนที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายกินไม่อิ่ม
อดทนอยู่เช่นนี้นานถึง 2 เดือน ในที่สุดเมื่อคืนวานก็อดตายไปเสียแล้ว
ส่วนเขาก็ข้ามเวลามาอยู่ในร่างเจ้าของเดิมอย่างเหมาะเจาะ
เมื่อเข้าใจสถานการณ์ จางต้าป่างก็โกรธจนเขี้ยวแทบหัก
หูชุนซิ่งมีฐานะเป็นคู่หมั้นของเขา ทว่าความจริงแล้วแม้แต่มือนางเขาก็ยังไม่เคยได้จับ
ช่างไร้ยางอาย ช่างสารเลวเหลือเกิน!
หากนางให้ความหวานชื่นแก่เขาบ้าง เขาก็คงยอมรับแทนเจ้าของร่างเดิมไปแล้ว
“นี่ เจ้าเลิกทำท่าน่าสงสารเสียที ข้าจะไปแล้ว ต่อไปอย่ามารบกวนข้าอีก!”
กล่าวจบ หูชุนซิ่งก็ส่ายสะโพกเดินจากไป
“ช้าก่อน!” จางต้าป่างลุกขึ้น มองสีหน้าได้ใจของอีกฝ่ายแล้วกลับไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมาแทน
“หึ ที่แท้ก็เกาะกิ่งสูงได้แล้ว ถึงได้รีบร้อนสลัดคนจนอย่างข้าทิ้ง”
หูชุนซิ่งถูกเขาพูดแทงใจดำจนสีหน้าเจื่อนลง แต่ครู่ต่อมาก็เชิดอกขึ้น เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม
“จางต้าป่าง เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าบอกให้ก็ได้ อีกไม่นานข้าก็จะเป็นคนของนายท่านหนิวแล้ว เขาเลี้ยงข้าด้วยข้าวขาวทุกมื้อ ส่วนเจ้าจะให้อะไรข้าได้? จะให้ข้าติดตามเจ้าอดอยากหรือ?”
“จะให้อะไรเจ้าได้หรือ? ข้าตบหน้าเจ้าสักฉาด ให้รู้เสียบ้างว่าอะไรคือมารยาทและยางอาย!”
“เจ้า... เจ้ากล้าด่าข้ารึ?”
“ด่าแล้วจะทำไม? เชื่อหรือไม่ว่าข้ายังกล้าตีเจ้าอีกด้วย!”
จางต้าป่างทำท่าจะเข้าไปหา
หูชุนซิ่งตกใจจนหน้าซีด แม้ปากจะกล่าวข่มขู่ด้วยท่าทีแข็งกร้าว แต่ใจกลับหวาดหวั่น ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป
“บัดซบ มีปัญญาก็อย่าหนี รอพ่อกินอิ่มมีแรงเสียก่อน ข้าจะทำให้เจ้าสลบคาที่!”
จางต้าป่างพูดอย่างฮึกเหิม ทว่าท้องกลับส่งเสียงโครกคราก
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงดินแข็งกระด้าง หิวจนหัวหนักเท้าเบา
เขาไม่ได้คุยโว ตั้งแต่เล็กเขาก็มีพรสวรรค์เหนือผู้อื่น หาไม่แล้วบิดามารดาคงไม่ตั้งชื่อเช่นนี้ให้
ขอเพียงได้กินอิ่ม เขามั่นใจว่าจะปราบสตรีทั่วหล้าให้ราบคาบได้
โครกคราก~
ท้องร้องไม่หยุด
เดิมทีที่บ้านมีเสบียงอยู่หลายสิบชั่ง แต่เจ้าของร่างเดิมกลับถูกหูชุนซิ่งทำให้ลุ่มหลงจนหน้ามืด นำไปให้นางจนหมด
บัดนี้ในบ้านจึงไม่เหลือแม้แต่เมล็ดข้าวสักเม็ด
“บัดซบ เลิกกันก็เลิกกัน อย่างน้อยก็ควรคืนเสบียงให้ข้าสิ ไม่ได้การ จะปล่อยให้นางได้เปรียบเช่นนี้ไม่ได้”
เมื่อหาเสบียงไม่พบ จางต้าป่างจึงออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของหูชุนซิ่ง
“โอ้ นี่ไม่ใช่ต้าป่างหรอกรึ? ได้ยินว่าคู่หมั้นสาวที่ยังไม่ได้แต่งเข้าเรือนของเจ้ากำลังจะเป็นอนุภรรยาคนที่ 7 ของนายท่านหนิวแล้วนี่? สมควรแล้ว ถุย! โกรธจนแทบอกแตกตายเลยสิ!”
ระหว่างทาง หลิวเอ้อร์หมาจื่อ อันธพาลประจำหมู่บ้านเข้ามาขวางเขา
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยและเห็นสีหน้าสะใจของอีกฝ่าย
จางต้าป่างก็ตบสวนไปฉาดหนึ่งทันที
“เพียะ!”
รอยฝ่ามือแดงก่ำปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวเอ้อร์หมาจื่อ
เขางงงันไป จางต้าป่างเจ้าเด็กนี่ ปกติเห็นเขาในหมู่บ้านก็เอาแต่หวาดกลัว ไม่กล้าพูดจารุนแรงสักคำ วันนี้กลับกล้าลงมือกับเขา?
“ไอ้เวร กล้าลงมือกับข้ารึ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
หลิวเอ้อร์หมาจื่อกำหมัด เตรียมชกใส่หน้าจางต้าป่าง
ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น
เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นจางต้าลี่
“จางต้าลี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไร? จางต้าป่างเป็นฝ่ายตบข้าก่อน ปล่อยมือ!”
“อย่างไรต้าป่างก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า ข้ายืนดูเขาถูกทุบตีต่อหน้าต่อตาไม่ได้”
“ลูกพี่ลูกน้องบ้าบออะไร? ลืมแล้วหรือว่าเมื่อก่อนเขาทำกับเจ้าอย่างไร? ยอมเอาเสบียงให้หูชุนซิ่ง นังจิ้งจอกยั่วสวาท แต่ไม่ยอมแบ่งให้เจ้า เจ้าโง่หรืออย่างไร?”
“ข้าไม่สน อย่างไรเจ้าก็ห้ามตีเขาต่อหน้าข้า!”
“ดี ๆ วันนี้ข้าเห็นแก่หน้าเจ้า จางต้าป่าง รอดูเถอะ เรื่องนี้ยังไม่จบ!”
หลิวเอ้อร์หมาจื่อเดินจากไปด้วยความโมโห
จางต้าป่างมองลูกพี่ลูกน้องผู้สูงใหญ่ดุจหอเหล็กตรงหน้า แล้วพยักหน้าโดยไม่เอ่ยอะไร ก่อนจะเดินทางต่อ
แม้ในใจจะซาบซึ้งอีกฝ่ายมาก แต่ก็ไม่อาจแสดงความเปลี่ยนแปลงออกมาชัดเจนเกินไป
หาไม่แล้ว ตัวตนของผู้ข้ามเวลามาอย่างเขาอาจถูกเปิดเผย
ไว้มีโอกาสค่อยว่ากันภายหลัง
จางต้าป่างเดินทางทั้งที่ท้องว่าง กว่าจะมาถึงบริเวณบ้านของหูชุนซิ่งก็แทบแย่
จากที่ไกล ๆ เขาได้ยินเสียงทะเลาะดังมาจากข้างใน
“หลินหว่านเจี๋ย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ท่านไม่ใช่มารดาข้า ข้าก็ไม่ใช่บุตรสาวของท่าน เราตัดขาดกันแต่เพียงเท่านี้ ต่อไปไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก! ที่นี่มีธัญพืชหยาบ 3 ชั่ง ถือเสียว่าตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูข้ามาหลายปี อย่างไรท่านก็เป็นโรคไอ โรคนี้รักษายาก ครอบครัวสามีข้ารังเกียจคนเป็นภาระ ลาก่อน!”
ไม่นาน หูชุนซิ่งก็เดินออกมา ขึ้นรถลาแล้วจากไปด้วยสีหน้าได้ใจ
ประตูเรือนเปิดออกอีกครั้ง สตรีงามผู้หนึ่งสวมเสื้อผ้าป่านเก่าซอมซ่อ ก้าวออกมาอย่างแช่มช้อย
งดงามเหลือเกิน!
จางต้าป่างมองจนตาค้าง เมื่อเทียบกับหูชุนซิ่งที่ยังมีความเยาว์วัยอยู่บ้าง เขากลับชื่นชอบสตรีตรงหน้ามากกว่า
ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมตาบอดหรืออย่างไร ถึงไม่เคยสังเกตเห็นหลินหว่านเจี๋ยผู้มีเสน่ห์จับใจเช่นนี้
ในเวลานี้ หลินหว่านเจี๋ยละสายตาจากรถลาที่เคลื่อนห่างออกไป แล้วหันมามองจางต้าป่าง
“ต้าป่าง แค่ก ๆ ข้าขอโทษเจ้าแทนชุนซิ่ง เด็กคนนี้ใจลอยไปเสียแล้ว รั้งไว้ไม่อยู่...”
นางยังพูดไม่ทันจบก็ไออย่างกลั้นไว้ ร่างกายโงนเงนสองครั้ง ก่อนจะล้มไปด้านข้าง
จางต้าป่างรีบเข้าไปประคองนางไว้ทันที