อาณาจักรต้าเฉียน โถงคุกใต้ตำหนักตะวันออก
“เร็วเข้า เจ้ารีบสวมชุดของข้าไปรับทัณฑ์แทนข้าเสีย พ่อหลวงจะมาแล้ว”
สามปีก่อน องค์ชายรัชทายาทเที่ยวเล่นในเมืองหลวง ทอดพระเนตรเห็นผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับพระองค์อย่างยิ่ง จึงเกิดความคิดชั่วร้าย ทรงสั่งให้คนผู้นั้นถูกลักพาตัวมายังตำหนักตะวันออกเพื่อเป็นตัวตายตัวแทน
เพื่อให้แลเหมือนจริง พระองค์บังคับให้ผู้นั้นท่องจำกิจวัตรประจำวัน นิสัยใจคอ และความชอบของพระองค์อย่างแม่นยำ ถึงขนาดใช้ยาและผ่าตัดเล็กๆ เพื่อจำลองรอยแผลเป็นตามร่างกายทุกแห่ง จนรูปร่างหน้าตายากที่จะแยกแยะ
แต่ที่องค์ชายรัชทายาทไม่ทรงทราบก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมได้ถูกโบยสามสิบครั้งแทนองค์ชาย แล้วก็สิ้นใจตาย
ส่วนหลินเฟิง ยอดทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดแห่งประเทศจีน ในการปฏิบัติภารกิจได้เสียชีวิตลง แล้วบังเอิญวิญญาณมาเกิดในร่างของผู้นี้
“เร็วเข้า รออะไรอยู่เล่า เรื่องสำเร็จแล้ว ข้าจะจัดสาวใช้สามคนให้เจ้า ได้สำราญใจแน่!” องค์ชายตรีตรองรีบถอดเสื้อพร้อมกับเร่งเร้า
หลินเฟิงเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “สามคนไม่พอ ข้าขอห้าคน”
ห้าคน?
เจ้านี่โลภมากจริง ข้ายังไม่เคยเล่นถึงขนาดนี้เลย
แต่เรื่องเร่งด่วน องค์ชายคิดเพียงว่าเขาคือผู้รู้ใจและโลภมาก ก็ไม่อยากถือสา
“ได้ๆๆ เอาใจเจ้า ไม่ต้องพูดถึงห้าห้าคน ขอเพียงเจ้าช่วยข้ารอดพ้นเรื่องนี้ไปได้ ต่อให้เป็นชายาขององค์ชาย ข้าก็ให้เจ้าได้ลิ้มลอง เพราะยังไงก็ว่างอยู่แล้ว”
หลินเฟิงได้ยินดังนั้น หัวใจก็เต้นวูบ ชายาขององค์ชาย?
ดูท่าคราวนี้องค์ชายคงก่อเรื่องใหญ่ไม่ใช่เล่น ถึงขนาดต้องเอาชายามาเป็นตัวประกัน
ไม่ได้!
ตนจะอยู่อย่างเสียเปรียบแบบนี้ต่อไปไม่ได้ แม้คราวนี้จะโชคดีรับทัณฑ์แทนองค์ชายได้ แต่ครั้งหน้าเล่า ต่อไปเล่า?
องค์ชายหมกมุ่นในสิ่งอบายมุข ถูกถอดจากตำแหน่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ช้าเร็ว หากองค์ชายถูกถอดตำแหน่ง ตนซึ่งเป็นตัวตายตัวแทนก็คงถูกโยงใยไปด้วย ถึงเวลานั้นคงตายได้ยิ่งกว่าองค์ชายเสียอีก
ถลกหนังแล้วยัดฟาง? จุดตะเกียงบนหัว?
สวรรค์ให้โอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้ง อย่าให้ตายง่ายๆ เลยเชียว
เกิดใหม่อีกครั้ง หลินเฟิงจะไม่ยอมให้ใครมาฉีกเนื้อกินเลือดเด็ดขาด!
เมื่อความคิดแน่วแน่ ฆาตกรรมก็เกิดขึ้นในใจ!
องค์ชายหมกมุ่นเพียงแต่รีบถอดเสื้อ ไม่ทันรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง
หลินเฟิงกอดคอองค์ชายด้วยท่าคร่อมจับกุม ใช้แขนสองข้างไขว้กันบีบแน่นที่ลำคอขององค์ชาย
"อู้อี้...อู้อี้..."
องค์ชายพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ร่างกายของพระองค์ถูกทำลายด้วยสุราและสตรีไปนานแล้ว ยิ่งท่าโอบคอแน่นเช่นนี้ แม้องค์ชายจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
องค์ชายไม่คาดคิดว่าตัวตายตัวแทนที่ตนเลี้ยงไว้จะกล้าลอบสังหารตน!
ครึ่งเค่อต่อมา หลินเฟิงคลายแขนออก เพื่อความปลอดภัย เขาจึงยกศีรษะขององค์ชายขึ้น ใช้สองมือจับบิดอย่างแรง ดังกร๊อบ เสียงกระดูกคอหัก
นี่คือนิสัยที่เขาติดตัวมาจากชาติก่อน
ยิงหัวหนึ่งนัด ยิงอกสองนัด แม้เทวดามาเห็นก็ต้องส่ายหัว
หลินเฟิงถอดเสื้อขององค์ชายออกสวมใส่ตัวเอง เขาเหลือบมององค์ชายที่นอนไร้วิญญาณอยู่บนพื้น
"ถุย ฐานะอะไรกัน กล้ามีใบหน้าเหมือนข้า แล้วที่เรียกว่าชายาขององค์ชายน่ะหรือ นั่นคือฮองเฮาของข้าต่างหาก"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าคือรัชทายาทแห่งต้าเฉียน หลินเฟิง"
หลินเฟิงเพิ่งผลักประตูลับของคุกใต้ดินออก ก้าวเท้ายังไม่ทันพ้น
เงยหน้าขึ้นทันใด หัวใจก็เต้นแรงตกวูบ
ที่หน้าประตูคุกใต้ดิน มีร่างเล็กบางยืนอยู่!
คือชายาขององค์ชาย เซินชิงอี้
เซินชิงอี้กวาดตามองหลินเฟิงที่เพิ่งเดินออกมา ก่อนจะชำเลืองมองเข้าไปในคุกใต้ดินโดยไม่รู้ตัว
เพียงแค่นั้น ร่างกายของนางก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
บนพื้นคุกใต้ดิน มีศพนอนนิ่งอยู่หนึ่งร่าง
ใบหน้า ดูเหมือนกับ "องค์ชาย" ที่อยู่ตรงหน้าทุกประการ
แล้วมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า
องค์ชายในอดีตเจ้าสำราญ หน้าตาเหลวแหลก สายตามัวคลุม เต็มไปด้วยกลิ่นฟุ้งเฟ้อ
แต่คนที่ยืนอยู่ตอนนี้ กลับมีกลิ่นอายเย็นชาและน่าเกรงขาม แววตาแข็งกร้าวและสุขุม ไม่มีเค้าเงาขององค์ชายในอดีตแม้แต่น้อย
นางเคยได้ยินมาว่า องค์ชายรัชทายาทลักพาตัวคนที่มีหน้าตาคล้ายคลึงมาเป็นตัวตายตัวแทนเมื่อสามปีก่อน เพื่อรับโทษแทนองค์ชายเป็นประจำ
เพียงเสี้ยววินาที ทุกเบาะแสก็เชื่อมโยงกันในสมอง
เซินชิงอี้เบิกตากว้าง รีบเอามือปิดปาก หน้าซีดเผือด เสียงสั่นเทา:
"เจ้า...เจ้าฆ่าองค์ชาย!"
หลินเฟิงใจตกวูบ
ไม่ดีแล้ว
เขานึกไม่ถึงว่า จังหวะนี้เซินชิงอี้จะมาที่ตำหนักบรรทมขององค์ชาย แล้วบังเอิญมาอยู่ที่หน้าประตูคุกใต้ดินพอดี เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
เรื่องถึงเพียงนี้ หลบก็ไม่ได้เลี่ยงก็ไม่พ้น
สายตาหลินเฟิงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
"หากข้าไม่ฆ่าเขา วันนี้ข้าต้องตายแน่"
เขาจ้องมองเซินชิงอี้ที่หน้าซีดเผือด เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบ:
"ไม่เพียงข้าจะตาย แม้แต่เจ้าก็ต้องตายด้วย!"
"และเจ้าก็รู้ดี องค์ชายหมกมุ่นในกิเลส ไม่มีทางรอดพ้นจากการถูกถอดตำแหน่งและถูกสังหาร"
"เมื่อเขาล้มลง เจ้าซึ่งเป็นชายาขององค์ชายก็ต้องรับเคราะห์ก่อน คนตระกูลเซินที่อยู่เบื้องหลังเจ้า ทั้งตระกูลต้องถูกทำลายล้างตามไปด้วย"
เซินชิงอี้สั่นสะท้านเล็กน้อย ฝืนกดความหวาดกลัวในใจ ประคองสติให้มั่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าว:
"ข้าจะตายหรือไม่ยังไม่รู้ แต่เจ้า วันนี้เจ้าต้องตายแน่!"
"เพียงแค่ข้าตะโกนเรียกสักหนึ่งเสียง เจ้าก็จะถูกสังหารที่นี่ทันที!"
หลินเฟิงได้ยินดังนั้น มิได้หวาดเกรง กลับยกมุมปากยิ้มเย็นชา ค่อยๆ เดินเข้าไปหา
"ชายาที่รัก เจ้าลืมไปแล้วหรือ?"
เขาลดเสียงต่ำลง พร้อมกับแฝงการข่มขู่:
"เรื่องในวันนี้ เจ้ากับข้าต่างร่วมมือกันฆ่าองค์ชาย"
"เจ้าพูดจากระไร! ใส่ร้ายป้ายสี!" เซินชิงอี้โกรธจนหน้าแดงระเรื่อ ตกใจและโกรธแค้นเต็มใบหน้า
"ข้าพูดจริงหรือเท็จไม่สำคัญ"
หลินเฟิงสายตาเย็นชา แต่ละคำแทงใจ:
"สำคัญอยู่ว่า ฝ่าบาทจะเชื่อหรือไม่"
"เพียงแค่ข้ากล่าวในราชสำนักว่า เจ้าเบื่อหน่ายองค์ชายมานาน จึงลอบร่วมมือกับข้า ช่วยข้าฆ่าองค์ชายเพื่อชิงบัลลังก์"
"เจ้าคิดว่า ฝ่าบาทจะเชื่อหรือไม่เล่า?"
"ถึงเวลานั้น ไม่ใช่เพียงเจ้าเท่านั้น"
"แม้แต่เซินเหวินหยวน ไท่ฟู่ผู้เป็นบิดาของเจ้า และตระกูลเซินทั้งตระกูล ก็ต้องมาตายเพราะเรื่องวันนี้"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาเปลี่ยนน้ำเสียง เน้นย้ำหนักแน่น:
"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้บิดาของเจ้าถูกองค์ชายสามลอบกลั่นแกล้ง ถูกคุมตัวเข้าคุกหลวงรอการพิจารณาคดี"
"ตอนที่องค์ชายยังมีชีวิตอยู่ องค์ชายสามหลินฟู่ยังกล้าลงมือกับไท่ฟู่ แทงใจจ้องทำลายตระกูลเซินอย่างโจ่งแจ้ง"
"หากฝ่าบาททรงทราบว่าองค์ชายสิ้นพระชนม์แล้ว ตำหนักตะวันออกวุ่นวาย เจ้าคิดว่าตระกูลเซินของเจ้ายังมีทางรอดอีกหรือ?"
หลินเฟิงถอนหายใจในใจ
วิธีนี้แม้ไม่ค่อยสวยงามนัก แต่ก็เป็นหนทางเดียวที่มีอยู่
เมื่อถูกพบเข้าตรงๆ ก็ต้องลากเซินชิงอี้ขึ้นเรือลำเดียวกัน ผูกไว้กับเส้นชะตาชีวิตเดียวกัน
ไม่มีทางถอย ทุกคนต้องจมหรือลอยไปด้วยกัน
เขามองเซินชิงอี้ที่สีหน้าตื่นตระหนก ว้าวุ่นใจ ส่งเสียงทุ้มต่ำต่อไป:
"องค์ชายเป็นคนเช่นไร เจ้ารู้ดีกว่าผู้ใด เมามายไร้ยางอาย ไม่มีคุณสมบัติของรัชทายาท ถูกถอดตำแหน่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"
"หากเจ้าไปกับเขา อนาคตมีแต่ทางตาย"
"แต่ถ้าเจ้ามากับข้า"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าคือรัชทายาทแห่งต้าเฉียน"
"วันหน้าเมื่อข้าขึ้นครองบัลลังก์ เจ้าก็คือฮองเฮาแห่งราชวงศ์"
เซินชิงอี้หายใจถี่รัว สมองหมุนเร็ว วุ่นวายไปหมด
นางจ้องมองหลินเฟิงแน่น แล้วเอ่ยเสียงสั่น:
"เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล!"
"เจ้าต้องถูกจับได้แน่!"
"องค์ชายสามหลินฟู่รู้มานานแล้วว่ารัชทายาทมีตัวตายตัวแทน คอยจับตาดูอยู่ตลอด!"
"ตอนนี้ศพขององค์ชายอยู่ที่คุกใต้ดิน ฝ่าบาทกำลังจะเสด็จมาที่ตำหนักตะวันออกในไม่ช้า!"
"ศพอยู่ที่นี่ หลักฐานชัดเจน!"
"เจ้า...เจ้าจะจัดการอย่างไร? ต้องถูกเปิดโปงแน่!"
"เรื่องเหล่านี้ ข้ามีแผนการจัดการเอง"
หลินเฟิงกล่าวอย่างมั่นใจ ไม่ยอมให้โต้แย้ง: "เจ้าเพียงบอกข้า ว่าจะช่วยข้าหรือไม่"
"ช่วยข้า เจ้ารอด ตระกูลเซินรอด เจ้าได้ตำแหน่งฮองเฮา"
"ไม่ช่วยข้า คืนนี้ทั้งเจ้า ข้า และตระกูลเซิน จะพินาศย่อยยับทั้งหมด"
เซินชิงอี้ตัวเย็นเฉียบ คิดไตร่ตรองในใจหลายสิบครั้ง
นางรู้ดีว่า ตนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ได้เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมรัชทายาทด้วยตาตนเอง จากที่เป็นเพียงผู้เห็นเหตุการณ์ กลับถูกบังคับให้เข้ามาเป็นผู้ร่วมกระทำโดยปริยาย
หากหลินเฟิงล้มเหลว นางจะไม่มีทางรอดพ้นอย่างแน่นอน
เนิ่นนานนางกัดฟันแน่น สายตาแววหนึ่งของความเด็ดขาด: "ดี! ข้าช่วยเจ้า!"
ได้ยินดังนั้น ใจที่แขวนอยู่ของหลินเฟิงก็สงบลงในที่สุด
เขารีบส่งเสียงสั่งการทันที ด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว:
"ตอนนี้ เจ้ารีบถอดเสื้อขึ้นนอนบนเตียง"
คำพูดนี้ ทำให้เซินชิงอี้หน้าซีดแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอาย ถอยหลังหนึ่งก้าว ตำหนิ:
"เจ้าไร้ยางอาย! ถึงเวลานี้ยังคิดจะเอาเปรียบข้าอีกหรือ!"
หลินเฟิงจนใจ เอามือลูบจมูก รีบอธิบาย:
"เจ้าเข้าใจผิดแล้ว"
"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"
"ข้าอยากให้เจ้านอนลงบนเตียง ทำเป็นหลับไปแล้ว"
"เดี๋ยวจะมีประโยชน์มาก ช่วยชีวิตของเจ้าและข้า และช่วยดึงโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียวออกมา"
เซินชิงอี้ไม่เข้าใจ คิ้วขมวดถาม: "ทำไมกันแน่ เจ้าพูดให้ชัด!"
ในขณะนั้นเอง นอกตำหนักก็มีเสียงขันทีรีบร้อนรายงานเข้ามา ดังทะลุทั่วตำหนักตะวันออก
"ฝ่าบาทเสด็จ!"
หลินเฟิงสายตาเฉียบคม รีบพูดเร็ว:
"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว! ทำตามที่ข้าพูด! เร็ว!"
เซินชิงอี้ใจเต้นตึกตัก
เรื่องถึงเพียงนี้ นางกับหลินเฟิงก็เป็นตั๊กแตนบนเชือกเดียวกันไปแล้ว จะรุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน จะล่มจมก็ล่มจมด้วยกัน
ไม่มีทางถอยหลังแม้ก้าวเดียว
นางไม่กล้าลังเล กัดฟันหันหลัง เดินไปที่เตียงนอน ทำตามที่เขาสั่ง
ส่วนหลินเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ สูดหายใจลึก รวบรวมความดุร้ายทั้งหมดในทันที เปลี่ยนเป็นท่าทางขององค์ชายเจ้าสำราญ เร่งรีบไปยังโถงใหญ่ตำหนักตะวันออก