เรื่องของฉางอิ้นไหวยุติไปแล้ว ในจวนก็กลับสู่ความสงบดังเดิม
แต่ข่าวลือข้างนอกยังไม่เงียบ สงครามที่ชิงเต่ายืดเยื้อมาหลายเดือน ฝ่ายเยอรมันรับมือไม่ไหว ญี่ปุ่นเป็นฝ่ายชนะ
ปลายเดือนเจ็ด ข่าวมาถึงเฟิ่งเทียน จางหวยเซิงกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูครัวห้าง กำลังแกะถั่วฝักยาว
นางชอบแกะถั่วเอามากๆ มันช่วยคลายเครียดได้ดี
ยายจ้าวนวดแป้งไปพลาง ปากก็พร่ำบ่นเรื่องนี้กับสาวใช้ที่สุมไฟอยู่ข้างๆ
ถั่วในมือจางหวยเซิงที่กำลังแกะอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง
นางไม่ได้พูดอะไรมาก โยนเมล็ดถั่วลงในชาม ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นโคลนที่มือ แล้วเดินไปทางเรือนทิศตะวันออก
ยามกินข้าวเย็น จางจั้วหลินไม่ได้มา
จางโส่วฟางเก็บซุปไว้ให้เขาชามหนึ่ง วางไว้ในหม้อ แล้วหันไปบอกจางเสวียเหลียงว่า "เสี่ยวลิ่วจื่อ เอ็งช่วยยกไปให้ท่านพ่อทีหลังนะ"
จางเสวียเหลียงก้มหน้ากวาดข้าวเข้าปาก ได้ยินแล้วก็ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ
เขากวาดข้าวในถ้วยหมดเกลี้ยง ดันชามออก ลุกขึ้นแล้วยกซุปชามนั้นเดินออกไป
จางหวยเซิงเรียกเขาไว้ "พี่ใหญ่ รอข้าด้วย ข้าไปด้วย"
"เจ้าจะไปทำอะไร?"
"ข้าไปเดินย่อยอาหาร"
จางเสวียเหลียงรู้ว่าน้องสาวคนนี้เจ้าเล่ห์ ไม่ถามอะไรมาก ถือซุปรออยู่ ทั้งคู่เดินลอดประตูพระจันทร์มุ่งหน้าไปเรือนด้านหน้า
ฟ้ายังไม่มืดสนิท ตะเกียงในลานเพิ่งจุดขึ้น แสงเรืองๆ เลือนราง
จางหวยเซิงเดินอยู่ข้างพี่ชาย เอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ เรื่องที่ชิงเต่า ท่านได้ยินหรือยัง?"
"ได้ยินแล้ว" น้ำเสียงจางเสวียเหลียงไร้ขึ้นไร้ลง "ท่านพ่อยุ่งเรื่องนี้อยู่หลายวัน"