“มารับสามีของข้ากลับบ้าน!”
ไอสังหารกร้าวแข็งกรุ่นด้วยโทสะ แผ่กระจายไปทั่วสนามรบ
ธงใหญ่ประดับอักษรเย่โบกสะบัดกลางสายลม เหล่าขุนนางบนหอเมืองราวกับถูกฟ้าผ่า ต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่
สามี?
สามีของอ๋องแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เย่จิ้งหวง คือกู้ฝานหรือ?
เจ้าคนขี้คร้านที่ทำนาและหมักสุราผู้นั้นน่ะหรือ?
ท่านโหวที่ใช้เงินราวกับดินทราย ณ หอเหล่าเซียน จนถูกข้าหลวงตรวจการด่าว่าเป็นคุณชายเสเพลผู้นั้นน่ะหรือ?
นักโทษที่เพิ่งกล่าว ณ พระตำหนักเลี้ยงพระหฤทัยว่าจะเปลี่ยนโลกนี้ด้วยมือตนเองผู้นั้นน่ะหรือ?
เหล่าขุนนางมองหน้ากัน ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากก่อน
แม้แต่ราชเลขาธิการยังหน้าซีดเผือด
ในบันทึกประจำวันของอ๋องแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เขียนไว้อย่างชัดเจนมาตลอดว่า “ท่านอ๋อง”!
พระวรกายขององค์จักรพรรดิผู้เฒ่าโงนเงน เฝิงเป่ารีบยื่นมือไปประคอง
“ฝ่าบาท!”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าคว้ากำแพงเมืองไว้ เล็บหักปริแตก พระอุระกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
“สามี...”
พระองค์พึมพำทวนคำหนึ่งรอบ พลันแย้มสรวล
“ดี ดีเหลือเกิน!”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบเสียดกระดูก แฝงโทสะที่ถูกหลอกลวงไว้อย่างกดกลั้น
“ธัญญาหารทิพย์เป็นของเขา กระดาษไผ่กับตัวพิมพ์เป็นของเขา ชื่อเสียงทางวรรณศิลป์ก็เป็นของเขา แม้แต่ทหารม้าเหล็กสองแสนนายแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือก็เป็นของเขา!”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าจ้องธงใหญ่ประดับอักษรเย่ ในพระทัยเต็มไปด้วยความจนพระทัยนานัปการ
พระองค์เคยคิดว่ากู้ฝานกำลังเอาชีวิตเข้าเดิมพัน
บัดนี้จึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยตกอยู่ในทางตันตั้งแต่ต้นจนจบ
กู้ฝานกำลังใช้เมืองเฉิงจิงทั้งเมือง ใช้ราชวงศ์ตระกูลจ้าว มาร่วมแสดงละครฉากหนึ่งกับเขา!
“บังอาจ!”
จางฉงซานชักดาบเอวออกจากฝัก ตวาดเสียงกร้าว “เย่จิ้งหวง เจ้าลอบโยกย้ายทัพชายแดน