กู้ฝานกุมแขนเขาไว้ “เจ้ารับไหว!”
เสี่ยวซุนจื่อปาดน้ำตาที่หางตา แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “หากไม่ใช่ท้อพันธุ์วิเศษกับน้ำแรงที่ท่านป๋อมอบให้ท่านพ่ออุปถัมภ์เมื่อคราก่อน
อาการปวดขาที่ทรมานแทบเอาชีวิตของท่านพ่ออุปถัมภ์ทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูหนาว คงทำให้ท่านหมดสภาพไปนานแล้ว ท่านพ่ออุปถัมภ์มักกล่าวว่า
ท่านป๋อเป็นผู้มีเมตตาและเที่ยงธรรมที่สุดในใต้หล้า พวกหนูที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในวังลึกเช่นนี้ ได้พบท่านป๋อ นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่”
กู้ฝานรู้แจ้งแก่ใจดุจมีกระจกใสส่องอยู่
บ่อน้ำวิญญาณกับท้อพันธุ์วิเศษไม่เพียงบำรุงร่างกายและต่อชีวิต การกินดื่มเป็นประจำยังช่วยกระชับความสัมพันธ์อย่างเงียบเชียบโดยไม่รู้ตัว
เฝิงเป่ากับเสี่ยวซุนจื่อกล้าเสี่ยงให้กุลชาติเก้าชั่วอายุถูกประหารเพื่อลอบส่งข่าว นอกจากผลประโยชน์ที่ผูกพันกันแล้ว ยังเป็นเพราะบุญคุณที่ได้รับด้วย
“ท่านขันที” เย่จิ้งหวงเอ่ย น้ำเสียงกระชับฉับไว “ทหารหลวงในกรุงสองพันนายมีใครเป็นผู้นำทัพ กำลังรบเป็นอย่างไร?”
เสี่ยวซุนจื่อรีบตอบ “ผู้บัญชาการคือพลทหารรองซุนหย่ง คนสนิทที่จงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิผู้เฒ่า เป็นคนลงมือโหดเหี้ยมนัก
ทหารสองพันนายที่นำมาล้วนเป็นทหารเก๋า พร้อมหนอนธนูเชิงเทวดาหนึ่งร้อยคันและเสื้อเกร็ดโซ่ห้าร้อยชุด
แม้ท่านพ่ออุปถัมภ์จะเป็นผู้ตรวจการกองทัพ แต่หากซุนหย่งยืนกรานใช้กำลัง ต่อหน้าก็ขวางคำสั่งโยกย้ายของกระทรวงกลาโหมไม่อยู่”
กู้ฝานเดินวนสองก้าวในห้อง ชายเสื้อยาวพลิ้วไหวเบา ๆ
“ห้าวัน เพียงพอแล้ว”
กู้ฝานหยุดฝีเท้า หันไปมองเย่จิ้งหวง “อาเยียน สถานการณ์โดยรวมของชิงโจวอยู่ในมือเราแล้ว
พระเจ้าแผ่นดินเฒ่าโยกทหารหลวงในกรุงแปดหมื่นนายของจ้าวจิ้งไปกดดันที่ด่านเจี้ยไผ เดิมทีตั้งใจจะอาศัยมือพวกเถื่อนกำจัดทัพตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วค่อยทวงอำนาจกลับคืน