กู้ฝานกุมปลายนิ้วของนางไว้ หน้าผากแนบหน้าผากกัน “อาเยียน การไปเมืองหลวงครานี้ดูเผิน ๆ เหมือนข้าเข้าไปติดกับ
แท้จริงแล้วข้าใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ค่ายใหญ่ทางฝั่งเจ้าต้องเคลื่อนกำลังมาข้างหน้าอย่างลับ ๆ อย่าให้สายลับล่วงรู้ความเคลื่อนไหวเร็วเกินไป”
“ท่านสามีวางใจเถิด”
ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาเย่จิ้งหวง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในชั่วพริบตา มือเรียวโอบรอบคอกู้ฝาน ลมหายใจหอมกรุ่นดังกลิ่นกล้วยไม้
“หน่วยสอดแนมลับที่ปากช่องเขาไท่หิงล้วนเป็นทหารเก่าจากกองพันสายลมพิโรธของข้า กองม้าหมาป่าหิมะสามพันนายแยกย้ายกันลอบเข้าไปในป่าทึบทางใต้ของจิ้นหนาน
หากนครเฉิงจิงกล้าแตะต้องท่านสามีแม้แต่เส้นผม อาเยียนก็ไม่สนใจความชอบธรรมใต้หล้าแล้ว จะถือดาบบุกถล่มพระราชวัง ชิงตัวท่านสามีกลับแดนตะวันตกเฉียงเหนือไปเป็นสามีคนโปรดของอ๋องแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ
อีกอย่าง ทายาทตระกูลกู้ไปถึงแดนตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว มีอาเยียนอยู่ย่อมไม่เกิดเรื่องผิดพลาด ท่านสามีไปเฉิงจิงได้อย่างวางใจ อาเยียนจะเป็นทางถอยให้ท่านเอง!”
“ดี เช่นนั้นร่างสูงเจ็ดฉื่อของข้า คงต้องฝากให้ฮูหยินดูแลแล้ว”
กู้ฝานหัวเราะเบา ๆ ใช้นิ้วดีดปลายจมูกงามของนาง “เมื่อครู่ยังเป็นแม่บ้านแม่เรือนอยู่เลย พริบตาเดียวกลับกลายเป็นยมทูตมีชีวิตแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือเสียแล้ว”
“ต่อหน้าท่านสามี อาเยียนก็เป็นภรรยาที่คอยเย็บผ้า ต้มอาหารร้อน ๆ ให้ท่านเท่านั้น”
แก้มเย่จิ้งหวงแดงระเรื่อ นางเอนกายซบลงตรงซอกไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา ลมหายใจรินรดคลอเคลีย
“คืนนี้เป็นเทศกาลโคมไฟ ครึ่งคืนหลังห้ามทำงานค้นคว้าของท่านอีก หว่านหวานถูกคุณนายอู่กล่อมจนหลับแล้ว ท่านสามี...ต้องอยู่เป็นเพื่อนข้าให้ดี”
ลมหนาวหอบหิมะกระทบกระดาษหน้าต่างดัง “เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!”