เหวินเสวี่ยฉือเดินมาหาทั้งสองคน
“มีอะไรเหรอ?”
เซี่ยทิงโจวชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“ลูกพี่ลูกน้องครับ พี่สะใภ้สมัยเรียนเป็นที่นิยมมากเลยนะ”
รอยยิ้มของเขาดูจริงใจเป็นพิเศษ
“ผมแค่อยากเตือนให้พี่ดีกับเธอหน่อย”
เหวินเสวี่ยฉือตอบเสียงเรียบ
“ไม่ต้องให้คุณมาเตือน”
“งั้นก็ดีครับ”
เซี่ยทิงโจวยิ้มพลางพยักหน้า
ประตูรั้วเปิดออกในจังหวะนั้น
ฮั่วฉางชวนเดินเข้ามาจากด้านนอก
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารสีดำ บนบ่ายังมีไอเย็นของยามค่ำคืนติดมาด้วย
เขาหยุดยืนข้างเจียงอู๋
“ฉันมารับเธอกลับ”
แม่ของเหวินถือขนมที่เตรียมไว้เดินออกมาพอดี
“จะกลับกันแล้วเหรอ?”
เจียงอู๋รับขนมมา
“คุณป้าคะ ดึกมากแล้ว ไว้คราวหน้าหนูมาเยี่ยมใหม่นะคะ”
แม่ของเหวินรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รั้งเธอไว้
“ได้สิ คราวหน้าให้เสวี่ยฉือพาหนูกลับมาเร็วกว่านี้นะ”
“เดินทางระวัง ๆ ล่ะ”
เจียงอู๋รับคำอย่างว่าง่าย
“ทราบแล้วค่ะ”
เธอกำลังจะหันหลังกลับ จู่ ๆ เหวินเสวี่ยฉือก็เรียกไว้
“เดี๋ยวก่อน”
“หืม?”
เหวินเสวี่ยฉือยกมือขึ้น เก็บปอยผมดำที่ตกลงมาข้างแก้มของเธอทัดไว้หลังหู
ปลายนิ้วไล้ลงมาหยุดตรงหลังหู ก่อนจะประคองท้ายทอยเธอเบา ๆ