ตอนเช้า
เจียงอู๋เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สมองแสงก็สั่นติดกันหลายครั้ง
หลินฉิง：【เจียงอู๋ เธอหายตัวไปเหรอ?】
หลินฉิง：【ทุกวันนี้ฉันต้องคอยเช็กไป๋ถ่าทงทุกวันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม】
หลินฉิง：【เลื่อนขั้นเป็นระดับบีไม่บอกฉัน ไปเขตทะเลหลวงก็ไม่บอก】
หลินฉิง：【ยังจำได้ไหมว่าตัวเองมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง?】
เจียงอู๋แตะจมูกอย่างรู้สึกผิด
ไม่ได้เจอเพื่อนสนิทมานานจริง ๆ ด้วย
การบริหารเวลาแย่ไปหน่อยแฮะ
เจียงอู๋：【ไม่ได้หายตัว กำลังหาเงินอยู่ วันนี้มีเคสฉุกเฉินที่บ้านคนไข้ เสร็จแล้วจะไปกินข้าวกับเธอ】
หลินฉิง：【หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ】
หลินฉิง：【ถ้าหายตัวไปอีก ฉันจะไปลงคิวที่ศูนย์บำบัด】
เจียงอู๋：【เธอก็ไม่ได้มีมลพิษทางจิต จะลงคิวทำไม?】
หลินฉิง：【ลงคิวด่าเธอไง】
เจียงอู๋อดหัวเราะไม่ได้
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นพอดี
เสิ่นลิ่งอี๋มาถึงแล้ว
วันนี้เธอไม่ได้สวมเครื่องแบบผู้นำทาง แต่ใส่ชุดกระโปรงยาวสีขาวที่ดูคล่องตัว ด้านหลังมีผู้คุ้มกันจากตระกูลเสิ่นสองคนตามมาด้วย
เสิ่นลิ่งอี๋ส่งเอกสารอิเล็กทรอนิกส์หลายฉบับให้เจียงอู๋
“ใบอนุญาตปรึกษาอาการข้ามเขต ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพชั่วคราวในเขตกลาง... เอกสารทั้งหมดผ่านการอนุมัติแล้ว”
เจียงอู๋กดยืนยัน
“ไปกันเถอะ”
รถลอยฟ้าออกจากเขตสี่ มุ่งหน้าไปยังเขตกลาง
เสิ่นลิ่งอี๋ฉายประวัติการรักษาฉบับเต็มให้ทั้งสองคนดู
【ชื่อ: เสิ่นจื๋อ อายุ: 24 ปี สายพันธุ์สัตว์: พยัคฆ์ขาว ระดับพลังจิต: เอส】
【ค่ามลพิษทางจิตปัจจุบัน: 83%】
เจียงอู๋เลื่อนดูต่อ
ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เสิ่นจื๋อแสดงพฤติกรรมทำร้ายผู้อื่นหลายครั้ง
ผู้ถูกทำร้ายมีภูมิหลังแตกต่างกัน แถมยังไม่เกี่ยวข้องกันเลย
สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ ตอนนั้นพวกเขากำลังเข้าใกล้เสิ่นลิ่งอี๋
“ครึ่งเดือนก่อน เขาโจมตีผู้คุ้มกันของฉันเป็นครั้งแรก”
เสิ่นลิ่งอี๋ขมวดคิ้ว
“หลังจากนั้นอาการก็ยิ่งหนักขึ้น ขอแค่มีใครเข้าใกล้ฉัน เขาก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้”