เจียงอู๋อดนอนอ่านนิยายเรื่องนี้จนจบ
เธออิจฉาขึ้นมาเลย
โลกเดิมของเธอนี่แหละดีที่สุด
ความสัมพันธ์ระหว่างสามีสัตว์ในโลกนี้ช่างกลมเกลียวกันเหลือเกิน
โทรศัพท์สั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ข้อความจากหมายเลขแปลกหน้าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
【ที่รัก ฉันเป็นแฟนของเธอนะ เพื่อยืนยันว่าฉันเป็นแฟนคนเดียวของเธอ ฉันเลยเปลี่ยนเบอร์ส่งข้อความมาหา เธอตอบฉันหน่อยได้ไหมว่าฉันชื่ออะไร?】
ดูสิ ชีวิตเธอมันเป็นยังไงกันเนี่ย
เจียงอู๋ไม่สนใจ ยังไงเธอก็คบอยู่หลายคน หายไปสักคนก็ไม่เป็นไรหรอก
เธออ่านนิยายต่อ เนื้อหาช่วงหลังเขียนไว้แบบนี้…
-
หลังจากเจียงอู๋ได้เป็นผู้ปกครองสูงสุดแห่งหอคอยขาว เธอก็รีบค้นดูว่าผู้ปกครองหนึ่งวาระมีระยะเวลากี่ปี
สามปี
ยังเหลืออีกพันกว่าวันกว่าจะเกษียณได้
เนื่องจากอาคารบริหารสูงสุดตั้งอยู่ในเขตกลาง การเดินทางไปกลับจากเขตเก้าทุกวันเหนื่อยเกินไป เจียงอู๋จึงซื้อบ้านไว้ในเขตกลางอีกหลัง
ที่ดินในเขตกลางมีราคาแพงลิบลิ่ว ยิ่งอยู่ใกล้อาคารบริหารสูงสุด ราคาบ้านก็ยิ่งพุ่งทะยาน
แต่เจียงอู๋มีเงินถมไป เธอจึงซื้อบ้านใกล้อาคารบริหารสูงสุด
บ้านใหม่ในเขตกลางเอาไว้พักในวันทำงาน ส่วนวันหยุดก็กลับไปอยู่คฤหาสน์ในเขตเก้า
-
วันหนึ่ง เย่ซั่วติดต่อมาด่วน
พอภาพเชื่อมต่อ เจียงอู๋ก็เห็นรถขนส่งหลายคันพลิกคว่ำอยู่ก่อน
ตัวรถเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บ สินค้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
เย่ซั่วยืนอยู่ในที่เกิดเหตุ ด้านหลังมีคนหามผู้บาดเจ็บผ่านไปมาไม่ขาดสาย
“ชายแดนเขตเก้าถูกโจมตีอีกแล้ว”
หลังจากราชสีห์ดำกับลิงสีเทาพาสัตว์มารหลายร้อยตัวหนีเข้าไปในทะเลทรายรกร้าง พวกมันก็ไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง
พวกมันอาศัยสภาพแวดล้อมที่มีมลพิษสูงหลบเลี่ยงการตรวจจับของกองทัพ และคอยโจมตีขบวนขนส่งชายแดนกับชาวบ้านในละแวกนั้นเป็นครั้งคราว
ครั้งนี้ รถขนส่งที่ถูกโจมตีเป็นของบริษัทขนส่งซิงเฟิงพอดี
โชคดีที่เจ้าหน้าที่คุ้มกันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้ทัน กองทหารประจำการในบริเวณใกล้เคียงจึงรีบมาถึง ไม่มีใครเสียชีวิต
เผยจิ้นก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย