หลังเข้ารับตำแหน่ง เจียงอู๋ก็มีงานใหม่ที่ไม่รู้จักถาโถมเข้ามาทุกวัน
รายงานจากแต่ละเขต เอกสารที่รอให้เธออนุมัติ รายชื่อบุคลากรที่รอให้เธอลงนามแต่งตั้ง รวมถึงการประชุมสารพัดที่เธออ่านชื่อยังไม่ออก ล้วนกองพะเนินอยู่ตรงหน้า
ฟังดูเหมือนผู้ปกครองสูงสุดจะเป็นตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ แต่พอได้นั่งเก้าอี้นี้จริง ๆ เจียงอู๋ถึงได้รู้ว่าเธอก็แค่พนักงานกินเงินเดือนที่ตำแหน่งสูงหน่อยเท่านั้น
ยังดีที่เธอเรียนรู้ได้เร็ว
งานที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังทำเอาเธอมึนไปหมด พอลองคลำทางอยู่พักหนึ่งก็เข้าใจกระบวนการได้อย่างรวดเร็ว
นิสัยที่ติดมาจากการทำงานในแผนกฉุกเฉินเมื่อก่อนก็มีประโยชน์ขึ้นมา
เรื่องด่วนจัดการก่อน เรื่องที่รอไม่ได้ก็รีบตัดสินใจ ส่วนเรื่องที่ยังไม่สำคัญก็วางไว้ทีหลัง
รายการงานค้างบนหน้าจอที่เคยแน่นเอี้ยดเริ่มลดลงทีละรายการ
บ่ายวันนั้น เจียงอู๋จัดการเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ
บนหน้าจอสมองแสงแสดงข้อความว่า:
【รายการที่ต้องจัดการวันนี้: 0】
เธอทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้วจริง ๆ
ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน