ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
ลู่เจาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“เย่ซั่ว จับตาดูเธอไว้”
“ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
การติดต่อสิ้นสุดลง
เย่ซั่วไม่มีอำนาจจัดการผู้นำทาง
เขาทำได้แค่กักตัวเธอไว้ที่นี่ชั่วคราว รอให้ลู่เจามารับตัวไป
อีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ตรวจร่างกายฮั่วฉางชวนเสร็จแล้ว
เขาจ้องหน้าจอ ราวกับสงสัยว่าตัวเองอ่านผิด จึงตรวจทานอีกครั้ง
“จาก 88%... ลดลงไปตั้ง 46%”
“ค่ามลพิษทางจิตคงที่อยู่ที่ 42% ตอนนี้ไม่มีความเสี่ยงที่จะเสียการควบคุมอีก”
ห้องสังเกตการณ์พลันเงียบกริบ
ทุกคนหันมามองเจียงอู๋พร้อมกัน
ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
ส่วนเจียงอู๋กลับตาเป็นประกาย
“งั้นเขาออกจากหอคอยได้แล้วใช่ไหม?”
เย่ซั่วเงียบไปครู่หนึ่ง
“ได้”
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่อยู่ด้านหลังกลับเอ่ยขึ้นอย่างลังเล
“หัวหน้าหอคอยเย่...”
“ในระบบไม่มีขั้นตอนออกจากหอคอยครับ”