พอกลับมาถึงห้องพัก เจียงอู๋ก็วางเอกสารเงื่อนไขเพิ่มเติมลงบนโต๊ะ
นี่มันอะไรกัน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนอยู่โรงเรียนแล้วเจอพวกผู้ชายที่ยังไม่เปิดสติปัญญาจนน่าต่อย เธอคงสวนกลับไปนานแล้ว
พวกนั้นเวลาเดินผ่านที่นั่งของผู้หญิงเป็นต้องดึงผมเล่นบ้าง ไม่ก็ฟาดหลังอีกฝ่ายแรง ๆ แบบไม่รู้จักหนักเบา พอผู้หญิงเจ็บจนโมโห พวกเขาก็ยังหัวเราะร่วนแล้วพูดว่า “แค่ล้อเล่นเอง ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้”
รับมือกับคนแบบนี้ ต้องสวนกลับเดี๋ยวนั้น ให้พวกเขาเจ็บบ้างถึงจะรู้ว่าอย่ามือบอน
คนกลุ่มนี้ตรงหน้าก็ไม่ต่างกันนัก เธออธิบายไปครั้งหนึ่ง พวกเขาก็จับผิดจุดที่สอง พอเธอยอมคุยกันต่อ พวกเขาก็ยื่นเงื่อนไขสุดไร้สาระฉบับนั้นออกมา
สุดท้ายยังกล้าเอากองทัพมาข่มเธออีก
ยิ่งคิดเจียงอู๋ก็ยิ่งโมโห นิ้วมือเธอจับขอบเอกสารแน่นแล้ว แต่ก็คลายออกช้า ๆ
แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่างคนสองคน
หากเปิดศึกขึ้นมา ย่อมมีคนบาดเจ็บ มีคนตายในสนามรบ ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำให้ทุกคนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนได้
ตอนฮั่วฉางชวนเข้ามา เจียงอู๋กำลังจ้องเอกสารเงื่อนไขฉบับนั้น คิ้วขมวดแน่น