หลังพ้นจากตำแหน่ง เจียงอู๋ก็ออกไปเที่ยวเล่นอยู่นานกว่าสองเดือน
ช่วงแรกเธอแทบอยากยืดวันหนึ่งให้กลายเป็นสองวัน วันนี้ยังไล่ตามฉลามอยู่ในทะเล พรุ่งนี้ก็ขึ้นขี่เสือดาวหิมะโลดแล่นไปทั่วภูเขาหิมะแล้ว
แต่พอเห็นคำแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ ๆ อีกครั้ง เธอเลื่อนดูอยู่สองสามที กลับไม่เจอที่ไหนที่อยากไปเลย
บ่ายวันหนึ่งบนเรือสำราญสุดหรู อวี้ไป๋กำลังนวดเท้าให้เธอ
เจียงอู๋นอนเอนอยู่บนเก้าอี้นุ่ม จ้องมองผิวน้ำทะเลอยู่นาน ก่อนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “แย่แล้ว ฉันว่าฉันเริ่มซึมเศร้านิด ๆ เหมือนนายเมื่อก่อนแล้วล่ะ”
มือที่กดนวดฝ่าเท้าให้เธอของอวี้ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นถาม “ทำไมถึงไม่มีความสุขล่ะ?”
“ก็เอาแต่กิน ๆ ดื่ม ๆ เที่ยวไปทั่วทุกวัน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยมีความหมายเท่าไร”
เจียงอู๋ก้มมองเขา “นายมีความสุขไหม?”
อวี้ไป๋ก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วนวดฝ่าเท้าให้เธอต่อ
“มีความสุขมาก”
เธอยื่นเท้าอีกข้างให้เขา
“จริงเหรอ? เมื่อก่อนนายไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมายหรอกเหรอ?”