เช้าวันที่ต้องไปสำนักงานตรวจการ
เจียงอู๋สะพายกระเป๋าใบเล็กเดินออกจากห้อง
ฮั่วฉางชวนรออยู่ข้างนอกแล้ว
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีดำ สีหน้าเย็นชากว่าปกติ ใต้ตายังมีรอยคล้ำจาง ๆ ดูเหมือนเมื่อคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ
เจียงอู๋หยุดอยู่ตรงประตู
ฮั่วฉางชวนมองกระเป๋าบนหลังเธอ
“เอาอะไรมา?”
“น้ำสารอาหาร”
เจียงอู๋ตบกระเป๋าเบา ๆ
“เผื่อสำนักงานตรวจการกักตัวฉันไว้จนถึงเย็น แถมไม่ให้ข้าวกิน ฉันคงปล่อยให้ตัวเองหิวไม่ได้หรอก”
ฮั่วฉางชวนยกมือกุมขมับ “ถึงจะกักตัวจริง ๆ ข้างในสำนักงานตรวจการก็มีน้ำสารอาหาร”
“โอเค”
เจียงอู๋เดินตามเขาไปยังรถลอยฟ้า
ฮั่วฉางชวนเปิดประตูรถให้
เจียงอู๋ขึ้นไปนั่ง แล้วก็เห็นถุงกระดาษวางอยู่ข้างที่นั่ง ข้างในมีแซนด์วิชที่ทำจากวัตถุดิบธรรมชาติ กับผลไม้หั่นใส่กล่องเรียบร้อย
เธอหยิบขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“ให้ฉันเหรอ?”
ฮั่วฉางชวนตอบว่า “ในรถไม่มีคนอื่น”
ได้ยินแบบนั้น เจียงอู๋ก็หันไปมองในรถจริง ๆ ว่ามีใครอยู่หรือเปล่า
พอแน่ใจว่าไม่มี เธอจึงเปิดถุงกระดาษแล้วกัดแซนด์วิชไปคำหนึ่ง
มีทั้งเนื้อ ไข่ และผักสด
รสชาติไม่เลวเลย
รถลอยฟ้าสีดำทะยานขึ้น แล้วมุ่งหน้าออกจากเขตหอพัก
ตลอดทาง ฮั่วฉางชวนแทบไม่พูดอะไร
เจียงอู๋กินแซนด์วิชไปครึ่งชิ้น ก่อนหันไปมองเขาและอดถามไม่ได้