คืนนั้น
เจียงอู๋มาตามนัดที่ร้านอาหาร เธอแต่งหน้ามาด้วย
ผู้ชายมาถึงก่อนแล้ว
ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเสียอีก พอเห็นเธอ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับลูกหมาป่าหนุ่มสุดหล่อที่รอเจอเจ้าของ
พอเห็นเจียงอู๋ เขาก็ลุกขึ้นช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้ทันที
“คุณผู้นำทางเจียง”
เจียงอู๋นั่งลง
หน้าตาดี งานมั่นคง แถมยังพูดจามีมารยาท
เจียงอู๋ค่อนข้างพอใจเขา
หลังจากคุยกันคร่าว ๆ เธอก็ถามเรื่องที่อยากรู้ที่สุด
“ในประวัติคุณเขียนว่าถนัดทำอาหารเหรอ?”
“ใช่ครับ หุ่นยนต์ทำอาหารที่บ้านมีมากกว่า 30 โหมด ผมใช้ได้คล่องทุกโหมด”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงอู๋ชะงักไป
“……”
เจียงอู๋ยังไม่ยอมแพ้
“งานบ้านก็ให้หุ่นยนต์ทำ แล้วคุณมีหน้าที่กดเริ่มใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
เจียงอู๋เพิ่งรู้ว่าความเข้าใจเรื่อง ‘รับผิดชอบงานบ้าน’ ของเธอกับคนในอวกาศนั้นดูจะคลาดเคลื่อนกันอยู่บ้าง
บางทีผู้นำทางที่นี่อาจขี้เกียจถึงขั้นไม่ยอมกดปุ่มเปิดหุ่นยนต์ด้วยซ้ำ
เพราะงั้นแค่ผู้พิทักษ์ยอมกดเริ่มให้หุ่นยนต์ ก็ถือว่า ‘ถนัดทำอาหารและรับผิดชอบงานบ้าน’ แล้ว
ผู้ชายเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่าทั้งคู่เข้าใจคำว่า ‘ถนัดทำอาหารและทำงานบ้าน’ ไม่เหมือนกัน
“คุณผู้นำทางเจียงไม่พอใจเหรอครับ?”
“แค่ไม่ค่อยเหมือนกับที่ฉันเข้าใจน่ะ ฉันอยากหาคนที่ทำอาหารและทำงานบ้านเองเป็น”
เจียงอู๋ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ
“บ้านฉันไม่มีหุ่นยนต์สักตัว”
ถึงมีจริง เธอก็กดปุ่มเองได้อยู่ดี
เจียงอู๋ปฏิเสธคำขอเป็นสามีสัตว์ของเขาอย่างนุ่มนวล
แม้ผู้ชายจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ตื๊อ
“เป็นเพราะผมเขียนข้อมูลไม่ชัดเจนเอง ทำให้คุณเสียเวลาแล้วครับ”
“ไม่เป็นไร”