“ไปทำงานกัน~”
รถลอยฟ้าทรงไข่ของเจียงอู๋เพิ่งจอดสนิทหน้าศูนย์บำบัด
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เห็นแต่ผู้คนเต็มไปหมด
“คนเยอะจัง วันนี้มีคนป่วยเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
เธอโผล่หน้าออกมาจากรถ
ฝูงชนเงียบลงชั่วขณะ
วินาทีถัดมา ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาก่อน
“ผู้นำทางเจียงมาแล้ว!”
ฝูงชนที่ยังพอเป็นระเบียบอยู่เมื่อครู่ก็กรูกันเข้ามาทางนี้ทันที
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของศูนย์บำบัดรีบกางม่านกั้น แล้วพยายามสุดกำลังเพื่อห้ามฝูงชนเอาไว้
นี่คงเป็นวันที่พวกเขายุ่งที่สุดนับตั้งแต่เข้าทำงานมา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ใกล้เจียงอู๋ที่สุดค่อย ๆ หันหน้ามา
หน้ากากสีดำสนิทปิดบังใบหน้าทั้งหมด เหลือให้เห็นเพียงรูปร่างสูงสง่า ไหล่กว้างเอวคอด
เขาอยากถามเหลือเกินว่า
ผู้นำทางเจียงพูดอะไรครับ? คนพวกนี้ไม่ได้ถูกคุณเรียกมาเองหรอกหรือ?
เจียงอู๋เห็นชัดว่าไม่รู้เลยว่าเขากำลังใจสลาย เพราะมองไม่เห็นสีหน้าของเขาอยู่แล้ว
“เอ๊ะ? รปภ.สายปิดหน้างั้นเหรอ”
พอได้ยินประโยคนี้ หลังตรง ๆ ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ห่อเหี่ยวลงในที่สุด
รถลอยฟ้าสีขาวที่ตามหลังรถของเธอมาร่อนลงจอด
ฮั่วฉางชวนได้รับสัญญาณเตือนจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จึงเรียกฮั่วหลินกับเผยจิ้นมาช่วยควบคุมความเรียบร้อยในวันนี้เป็นการด่วน
ฮั่วหลินกับเผยจิ้นลงจากรถอย่างรวดเร็ว
ฮั่วหลินก้าวมาขวางหน้าเจียงอู๋ คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วดึงเธอไปไว้ข้างหลัง
เผยจิ้นโอบเอวเธอจากด้านหลัง โน้มหน้าไปกระซิบเร่งที่ข้างหู
“พี่สาวผู้นำทาง รีบไปกันเถอะ”
เจียงอู๋แทบจะถูกทั้งสองคนหนีบพาเข้าไปในศูนย์บำบัด
ม่านกั้นสั่นสะเทือนอย่างแรง