บทที่ 83 หอมจังเลยนะ
เซี่ยหลินมาถึงยานธงประจำเขตสี่
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องบัญชาการ ก็เห็นขวดน้ำยาย้อมสีดำใบใหญ่ตั้งอยู่บนโต๊ะ
เซี่ยหลินเงียบไปหลายวินาที
“ผู้บัญชาการเจียง คุณเตรียมจะย้อมผมให้ผมจริง ๆ เหรอ?”
เจียงอู๋พยักหน้า
“พูดให้ถูกคือย้อมขน”
เธออธิบายแผนแทรกซึมเข้าไปในฝูงนกแก้วดำอย่างคร่าว ๆ
นกแก้วดำเหล่านี้มีจำนวนมาก บินไปมาระหว่างแนวป้องกันตะวันตกกับสถานีพลังงานหลักอยู่ตลอด
ขอแค่เซี่ยหลินแปลงเป็นร่างสัตว์ แล้วย้อมขนสีน้ำเงินให้เป็นสีดำ การปะปนเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก
“ถ้าพวกมันถามว่ามาจากไหน ก็บอกว่าเพิ่งอายุครบ 18 ปี เป็นครั้งแรกที่ออกจากฝูง แล้วก็ออกมาหางานทำ”
เซี่ยหลิน: “……”
“พวกมันจะเชื่อเหรอ?”
“นายเพิ่งอายุครบ 18 ปีจริง ๆ นี่”
เหตุผลของเจียงอู๋ฟังขึ้นมาก
เซี่ยหลินเถียงไม่ออก
ไม่นานเขาก็แปลงเป็นร่างสัตว์
นกแก้วมาคอว์สีน้ำเงินตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในห้องบัญชาการ เมื่อกางปีกแล้ว ขนาดตัวของมันก็ใหญ่พอ ๆ กับนกแก้วดำพวกนั้น
เจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงถือปืนพ่นสีเดินเข้ามา
น้ำยาย้อมสีดำถูกพ่นตั้งแต่บนหัวของเขาลงไปจนถึงขนหาง ไม่นานก็กลบสีฟ้าสดใสเดิมจนมิด
น้ำยาย้อมชนิดนี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างสัตว์ แถมยังกันน้ำได้ด้วย เพียงแต่มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของพืช
ไม่กี่นาทีต่อมา เซี่ยหลินก็กลายเป็นสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า
เจียงอู๋เดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ
มองไม่ออกเลยว่าสีเดิมเป็นอะไร
“ไม่เลว”
เซี่ยหลิน: “……”
เครื่องสื่อสารขนาดจิ๋วถูกซ่อนไว้ในขนหางของเขา
แค่กดลงไป ทีมที่รอรับอยู่ใกล้ ๆ ก็จะรีบมาทันที
เจียงอู๋กำชับว่า “ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ให้ส่งสัญญาณทันที”
“ภารกิจล้มเหลวได้ แต่คนต้องกลับมา”
เซี่ยหลินรับคำอย่างจริงจัง
“เข้าใจแล้ว”
เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จ เซี่ยหลินก็บินไปยังสถานีพลังงานหลักเพียงลำพัง