เซรานเลื่อนเอกสารตรงหน้าไปให้
“มีโอกาสได้ออกไปอยู่จริง”
“ไปหอคอยดำ”
เซรานคิดว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ช่วงก่อนเจียงอู๋ไม่ได้ยื่นคำร้องขอไปหอคอยดำหรอกหรือ? คราวนี้ก็มีเหตุผลให้เธอเข้าไปได้พอดี
พอได้ยินคำว่าหอคอยดำ รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงอู๋ก็ชะงักไป
เซรานใช้นิ้วแตะปกเอกสารเบา ๆ
“เข้าไปในหอคอยดำในฐานะผู้นำทาง เพื่อปรับสภาพจิตใจให้ผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างใน กำหนดเวลา 3 เดือน”
เจียงอู๋คำนวณอย่างจริงจัง
ถ้าอยู่ที่นี่ เธอต้องนั่งทำงานหน้าไลน์ผลิตวันละ 7 ชั่วโมง เป็นเวลาตลอดทั้งปี
แต่ถ้าไปหอคอยดำ ตามเวลาทำงานปกติของผู้นำทาง อย่างมากก็แค่วันละ 1 ชั่วโมง
ถึงผู้ป่วยในหอคอยดำจะอันตรายไปหน่อย แต่ระหว่างทำงาน 7 ชั่วโมงกับ 1 ชั่วโมง เธอก็รู้ว่าควรเลือกอะไร
เจียงอู๋ก้มหน้าเปิดเอกสาร อ่านสองสามหน้าแรกอย่างรวดเร็ว ก่อนพลิกไปหน้าสุดท้ายทันที
“เซ็นตรงไหน?”
เซรานคิดว่าอย่างน้อยเธอน่าจะลังเลสักพัก
“ไม่อ่านต่อแล้วเหรอ?”
“อ่านเนื้อหางานกับกำหนดเวลาแล้วค่ะ”
เจียงอู๋หยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา มั่นใจเป็นอย่างมากกับข้อกำหนดหนาเป็นตั้งที่เหลือ