เจียงอู๋หยิบยาฟื้นฟูพลังจิตสำหรับผู้นำทางออกมาหนึ่งขวด เปิดจุกแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด
ไม่นาน อาการตึงปวดบริเวณขมับก็ค่อย ๆ ทุเลาลง ความเหนื่อยล้าทางร่างกายก็เบาบางลงไม่น้อย
เจียงอู๋รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองไหวแล้ว
เธอยกมือขึ้น เตรียมทำการนำทางจิตครั้งที่หก
ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะตัวเจียงโหยว ข้อมือก็ถูกฮั่วฉางชวนคว้าไว้
“พอแล้ว”
เจียงอู๋ลองดึงมือกลับ แต่ดึงไม่ออก
“ฉันฟื้นแล้วนะ”
เจียงโหยวรีบเบือนหน้าหนี หลบมือที่เธอยื่นมา
“ไม่ต้องแล้วครับ คุณผู้นำทางเจียง”
ร่างของเขายังถูกสายรัดตรึงไว้กับเก้าอี้รักษา ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างร้อนใจ
“ตอนนี้ในหัวผมสงบมากแล้ว สบายกว่าตอนมาถึงเยอะเลยครับ”
“คุณพักเถอะครับ ผมไม่ต้องการให้ช่วยนำทางจิตต่อจริง ๆ”
แหวนตรวจวัดที่ข้อมือเจียงอู๋สั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
จอหลักในห้องรักษาสว่างขึ้นเอง ร่างของเหวินเสวี่ยฉือปรากฏบนหน้าจอ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ข้อมูลตรวจวัดก่อน
“พลังจิตลดลงถึงเส้นเตือนภัยแล้ว ทำไมยังไม่หยุดการรักษา?”
ฮั่วฉางชวนยังจับข้อมือเจียงอู๋ไว้ ไม่ยอมปล่อย
“เธอเพิ่งดื่มยาฟื้นฟู คิดว่าตัวเองฟื้นแล้ว”
เหวินเสวี่ยฉือเงียบไปครู่หนึ่ง
“ยาฟื้นฟูช่วยบรรเทาความไม่สบายจากการใช้พลังจิต และช่วยให้พลังจิตฟื้นตัวเองได้เท่านั้น”