ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดปิดลงเบื้องหลังทั้งห้า หยวนเย่เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ "ลูกไม้ของข้า! ยังไม่ได้กินเลย! หายไปแล้ว!"
หลินตู้เงียบ ๆ หยิบถุงเก็บสมบัติของตนเองออกมา "อาวุธเวทสำหรับไถนายังอยู่ ดีจริง ๆ"
หยวนเย่เบิกตากว้าง "ไม่ผิดแผกจากท่านอาจารย์อาน้อยเลย!"
เยี่ยนชิงยื่นหน้าเข้าไปดูดวงตาทอประกาย "สำนักของพวกเรามีความหวังแล้ว"
"วันคืนมีแต่จะดีขึ้น" หยวนเย่รับคำ
ในที่สุดก็ไม่ต้องมาหมอบซ่อมอาวุธเวทในห้องคลังสามคนท่ามกลางหิมะโปรยปรายอีกต่อไป
ระหว่างที่ทั้งสามเอาแต่กลั้นน้ำตา ภายในห้องกลับว่างเปล่าเพียงอนธการ ท่ามกลางความว่างเปล่านั้นจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวอักษรสีทองเรืองรองหนึ่งบรรทัด
[โปรดให้ทั้งห้าตอบคำถามต่อไปนี้โดยเร็ว หนึ่งคนตอบได้เพียงหนึ่งคำถาม แต่ละคำถามมีเวลาจำกัดสิบลมหายใจ]
ทั้งห้าเรียงแถวยืนขึ้น เงยหน้ารอคำถามที่จะหลั่งลงมา หนีจิ่นเซวียนมองหลินตู้อย่างกระสับกระส่าย "หากเป็นความรู้เรื่องสมุนไพร ข้าไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย"
หลินตู้ลูบศีรษะนาง "ไม่เป็นไร อาจารย์อาน้อยเชื่อว่าเจ้าทำได้"
[โอสถหยุนซวี่ ต้องใช้สมุนไพรชนิดใดบ้าง?]
นั่นคือตำรับโอสถระดับสวรรค์ ขึ้นมาก็เป็นโจทย์ยากเสียแล้ว แม้แต่ผู้อาวุโสของนิกายเกื้อโลกก็ยังแปลกใจ
แต่เรื่องเหล่านี้ไม่อาจเอาชนะเซี่ยเทียนอู๋ได้ นางตอบ "ทรายทองแก้ว ใบวิญญาณวสันต์-เหมันต์ ดอกไม้เหมันต์ขาว บัวไร้รูป แร่ธาตุวิญญาณ น้ำไร้ราก"
[โปรดตอบวิธีห้ามเลือดอย่างรวดเร็ววิธีหนึ่ง หากเป็นยา โปรดระบุชนิดสมุนไพรและตำรับที่แน่ชัด]
หยวนเย่ท่องคาถาห้ามเลือดในคัมภีร์หลู่ปันออกมาโดยสัญชาตญาณ "มือถือมีดทองใหญ่ ทรายแดงใหญ่ขวางทางไป มือถือมีดทองเล็ก ทรายแดงเล็กขวางทางไป เลือดในไม่ออก เลือดนอกไม่ไหล คนเห็นข้าแล้วทุกข์ ภูติเห็นข้าแล้วกลัว..."